What a wonderful world

0

Fenne schopte haar naaldhakken in de hoek van de slaapkamer, hing haar jurk op een hanger en deed een t-shirt en een spijkerbroek aan. Lekker, weer terug in haar eigen kleren. Dat haar moeder er altijd zo netjes bij kon lopen was echt een hele prestatie. Fenne moest er niet aan denken. Nu nog de ontelbare speldjes uit haar haren halen die alles op zijn plaats hadden gehouden. Ze voelde ook haar haren weer langzaam terugvallen waar ze hoorden, borstelde het even door voor de spiegel. Het was lang geworden, ze had er eigenlijk nooit meer aan gedacht om het te laten knippen sinds haar blonde verfkapsel definitief was uitgegroeid. Weer een beetje meer van Fenne terug. Ze had nooit kort haar gehad.
Steven kwam achter haar staan, legde zijn handen op haar schouders, keek haar glimlachend aan in de spiegel.
‘Hé, nu herken ik je weer, ik was wel met een hele mooie mevrouw op stap vanavond hoor.’
Ze legde haar hand op de zijne. ‘Dank je wel dat ik altijd mezelf mag zijn bij jou Steven. Dat je me altijd steunt in de keuzes die ik maak. ‘
Zijn armen kwamen nu helemaal om haar heen. ‘Oh meisje dat is toch vanzelfsprekend? Dat doe jij toch ook voor mij?’
‘Maar jij bent niet zo veeleisend… ik ben niet altijd even makkelijk, dat weet ik heus wel. En toch doe je het.’
Hij grinnikte. ‘Ja, toch doe ik het. En ik heb er nooit spijt van. Het leven is zo leuk met jou, weet je dat?’
Ze draaide zich in een keer om in zijn armen, smoorde hem in haar eigen omhelzing. Ze hield zo ontzettend, vreselijk, enorm veel van hem. ‘Ik hou van jou Steven Makkinga.’
‘Ik hou ook van jou Fenne Oosting… maar nu wil ik heel graag ademhalen.’ Het klonk best benauwd. Ze schoten allebei in de lach.
‘Bathing a baby,’ zei ze toen. ‘Wiebe moet nog in bad.’
‘Hebben de oma’s dat niet gedaan?’
‘Nee,’ ze schudde haar hoofd. ‘Omdat ze weten dat wij dat zo leuk vinden. Hij moet toch nog een voeding. Kunnen we leuk nu bijna midden in de nacht onze zoon nog in bad gaan doen.’
‘Joepie,’ zei hij. ‘Wie er het eerste is.’ Hij was al weg.
Ze glimlachte, liet hem winnen. Vond het zo lief dat hij zo hield van dit soort dingen, simpele dingen die zo belangrijk waren. Je kind in bad doen, hoe gewoon was dat. Hoe bijzonder ook.
Ze liet het badje vollopen terwijl hij hun zoon uitkleedde. Het vertederde haar hoe voorzichtig hij dat deed, liefdevol. Hij maakt de stille belofte waar die ze altijd al gevoeld had: lieve geweldige vader voor haar kinderen. Iets om heel blij van te worden. ‘Ik vind je zo geweldig,’ zei ze. Het moest er ineens uit, ze liep ervan over.
Hij keek haar aan, verrast, lief. ‘Wat een avond,’ zei hij, ‘het houdt niet op met die complimenten.’
Ze glimlachte. ‘Nee, het houdt niet op, het is ook veel, heel veel.’
‘Ik hoop dat het ook nooit ophoudt.’ Het klonk gemeend. Hij liet voorzichtig hun zoon in het badwater zakken.
Ze legde haar hand op zijn schouder, liet haar hoofd tegen die schouder rusten.
‘Het houdt nooit op,’ bevestigde ze nogmaals, een makkelijke belofte. Ze hoefde alleen maar die vaststaande zekerheid uit te spreken die ze in haar hoofd had, voelde in haar binnenste: dat zij tweeën nooit zouden ophouden.
Hij glimlachte, kuste hun zoon op zijn natte voorhoofdje. ‘Je mamma gaat echt helemaal nooit ophouden, wat houden wij toch van haar hè?’
‘Ik ook van jullie,’ zei ze zacht.

 

Dit is een klein stukje uit het 2e deel van de roman Het volmaakte huis, What a wonderful world. Meer lezen?
Kijk dan HIER hoe je de romans Het Volmaakte huis en A wonderful world kunt bestellen.

 

Afbeelding: PublicDomainPictures / Pixabay

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: