Werken voor je poen

1

moerschy / Pixabay

Details zal ik niet noemen maar het komt er op neer dat ik geen geld verdien en ook niet krijg van een of andere instantie. En hoewel ik genoegen neem met weinig inmiddels, na woonachtig te zijn geweest in een kamertje van 6 vierkante meter en daarna een garage, ben ik als een kind zo blij met de woning die ik mag delen met de man der mannen en zijn ex, heb ik wel gewoon geld nodig om te overleven. Anders ga ik dood namelijk, zo werkt dat. Tot twee jaar na mijn scheiding heb ik op een flitsende manier de pecunia verdiend. Ik schreef over van alles en kwam nog eens ergens. Van modeshow tot St. Maarten. Overal werd ik in de watten gelegd en als ik een paar woorden op een zinnige manier aan elkaar reeg werd ik vorstelijk beloond. Echter, er waren een paar gebeurtenissen die roet in het eten gooiden. Dat ik van sterrenrestaurant naar bruine kroeg afzakte. De eerste was het feit dat ik met een totale droplul waarvan ik dacht dat hij de liefde van mijn leven was voornoemde bruine kroeg kocht. Toen hij mijn geld eenmaal binnen had evenals de nodige spiritualiën ging de man vreemd terwijl ik er met mijn bekakte neusje bij stond. Hij beloofde het nooit meer te doen als ik het er nooit meer over zou hebben. Dat was een beetje moeilijk, ik vond het naar. Elke keer dat ik het er wel over had wist hij wel wat kuttigs over mij te melden. Zoals dat het belachelijk was dat ik werd betaald voor iets als schrijven. Ik raakte onzeker. Ik kon het niet meer. Dus zocht ik, de kroeg liep voor geen meter, een baantje in de catering. Terwijl ik nog nimmer een microfiber doekje, je weet wel die dingen in die leuke kleurtjes, in mijn poezele handjes had gehad. Ik klom al snel op naar een vaste aanstelling. Ook en vooral door de hulp van mijn collega’s, een stel Amsterdamse topwijven. ,,Op je knieën meid, doe maar net of je een vent pijpt en poetsen, niet lullen.”

Op een goede dag kreeg ik op wonderlijke wijze mijn creativiteit terug en begon weer te schrijven. Zo goed dat ik zelfs een vaste baan kreeg als copywriter. Niet voor lang, mijn directheid stond de Brabo’s tegen, evenals mijn eigen mening. Terwijl een goede tekstschrijver inbreng dient te hebben. Dus werkloos. Met drie maanden WW en daarna niets, nada, noppes. Best een paniekerig gevoel eigenlijk. Ik solliciteer en netwerk me een slag in de rondte. Via een uitzendbureau voor 50 plussers kreeg ik weer een baantje in de catering. Medewerker C, hetgeen wil zeggen dat je mag afwassen voor een tientje per uur. Maar goed, dat zou toch de maandelijkse huur opbrengen en ik ben de zeikerigste niet. De man de mannen had al zijn bedenkingen, we hebben daar nog even woorden over gehad. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik het wel twee dagen heb volgehouden. Toen was het op. Dit door mijn geachte collegae. Deze op niets af druk doende klaagkutten, ik kon het er niet mee vinden. Sodemieter op met je centimeter langs het gepoleerde bestek halen en het overhoren van de uiterste gebruik datum die gewoon op de verpakking van de kant en klare surimi krab salade meuk staat. Nu zit ik dus weer zonder poen. Maar ik kom er wel, toch? Want ik kan schrijven en heb een marketing achtergrond en ervaring en zo.

Baantje iemand?

 

 

Ingeborg op LinkedIn

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: