Volmaakt

0

Het gekke van fictie is, dat het in je hoofd zo echt kan zijn, dat je op elke hoek van de straat verwacht je hoofdpersonen tegen te komen. Ergens moet toch een spoor van die passie zijn, of een stille kus, of misschien alleen een glimlach die lang geleden gegeven is? 
Ik ben sinds lange tijd weer in de omgeving waar mijn roman speelt en zoek onbewust herkenning. In gezichten, in situaties, in het onuitwisbare verlangen naar een droomwereld die in mijn gedachten nog steeds tastbaar echt is. Maar ik realiseer het me al snel, ik ben ineens de gefrustreerde lezer van mijn eigen verhaal geworden: er klopt helemaal niets van in het echt!

Het huis, mijn mooie huis dat ik in gedachten stukje bij beetje gerenoveerd heb, blijkt totaal onbereikbaar vanwege een van voor tot achter opengebroken straat. In de Zaagkoele is de modernisering genadeloos en niet heel fraai toegeslagen, en begraven doet men hier al helemaal niet bij de kerk. Mijn korenveld met bloemen is omgeploegd, er staat een groot en onbegrijpelijk bord bij. Zulke borden betekenen meestal niet veel goeds, het vermoeden dat er nooit meer korenblauwe bloemen in Doldersum zullen groeien is groot. En ja, ik heb toch echt diverse locaties bij elkaar geplakt in mijn hoofd tot 1 niet bestaand dorp, want ik ben al snel de weg compleet kwijt in mijn eigen hersenspinsels.

Het zou voor mij een complete desillusie kunnen zijn, ware het niet dat…

de heide zelden zo mooi in bloei stond als dit jaar, ik sta er met tranen in mijn ogen en prijs mezelf gelukkig dat ik er zomaar mag lopen. De pannenkoeken in de Zaagkoele, dat zijn nog steeds de lekkerste van Nederland en voor wat betreft dat niet helemaal bestaande dorp, Google maps weet alles! 
Het huis, mijn mooie droomhuis, staat heel beloftevol weer te koop, gerenoveerd door de huidige eigenaar zonder dat het ons 1 zweetdruppeltje en 1 cent gekost heeft, en we dromen ineens weer volop verder over wonen hier, ver weg van ons huidige huis, in deze prachtige omgeving.

De fietstochten langs alle plekjes uit het verhaal zijn plezierig. Het is rustig zomerweer, de mensen zijn vriendelijk, ik heb een fijne fiets en de glimlach wil niet meer van mijn gezicht. 
Want ik besef weer dat ik juist hier de woorden kreeg om in mijn gedachten een vader terug te vinden die ik al zo ontzettend lang moet missen, zomaar ineens na een half mensenleven vol ongrijpbare flarden van gemis de herinneringen voor altijd vast kon houden in simpele woorden en gevoel, en zelf kon maken tot iets dat ik kon accepteren.

Wat een volmaakt weerzien.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: