Mijn eerste ervaring met de vluchtelingen

4

WP_20150101_003(4)

Althans ik denk dat het vluchtelingen waren. Ik weet het natuurlijk niet zeker, ik heb het ze niet gevraagd. Ze voldeden in ieder geval aan het profiel dat ik voor mezelf gemaakt heb.

Ik liep met mijn paard aan de hand langs de weg terug naar stal. Omdat er net een tractor met aanhanger wilde passeren, parkeerde ik haar in de berm. Ze besloot meteen te gaan grazen. Je moet tenslotte van elke gelegenheid die je krijgt gebruik maken als paard zijnde. Ik besloot haar een paar minuten haar zin te geven.

Van ver zag ik ze al aankomen. Twee mannen, ongeveer mijn lengte (dat is niet groot), druk pratend en bewegend met hun armen, zoals alleen mannen uit het midden-oosten dat doen. Dat ken ik nog van de tijd dat ik in Hoboken-Antwerpen woonde. Verder vielen ze op omdat ze op een weg liepen waar je maar weinig wandelaars zonder hond doordeweeks tegenkomt en al helemaal geen mannen met een licht getinte huidskleur.

Toen ze dichterbij kwamen lachten ze vriendelijk en groetten mij. Ik keek hen wat schuchter en argwanend aan en groette terug (zo ben ik opgevoed). “Beautiful horse” zeiden ze in gebroken Engels.

Mijn paard heeft altijd wel aantrekkingskracht. Velen vinden haar mooi. Toen ik hun bedankte kwamen ze voorzichtig wat dichterbij “Can we take picture?”

Die vraag wordt me wat minder vaak gesteld. Ik keek hen enigszins verbaasd aan, maar stemde toe.

Een van hen liep om mijn paard heen, aaide haar over haar hals. Dat had hij duidelijk meer gedaan en probeerde de aandacht van het paard te trekken, zodat ze haar hoofd omhoog zou doen voor de foto. Mijn paard vond eten echter belangrijker. Toen heb ik haar hoofd maar even omhoog gehouden, zodat de foto gemaakt kon worden.

Ze bedankten me, wensten me een prettige dag en liepen verder

Nog enigszins verbaasd vervolgde ik ook mijn weg terug naar de stal. Toch vraag ik me af: was ik nou terecht achterdochtig of ben ik bevooroordeeld.

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

4 reacties

  1. Herkenbaar! Komt door negatieve media,bij mij althans. Schaam mij ervoor,als ik dat angstige gevoel ervaar.

  2. Blijf zoveel mogelijk denken dat de meeste mensen op je pad het goede met een ander voor hebben. Ongeacht welke huidskleur of achtergrond. Mijn motto is altijd: Zolang het tegendeel niet is aangetoond, blijf ik iedereen positief benaderen. Dat levert ook de beste tegenreacties op denk ik.
    En in dit geval…leuk die interesse.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: