Vette pech of mijn sociaal-emotionele C.V.

0

josealbafotos / Pixabay

Als ik mijn sociaal-emotionele C.V. eens bekijk, durf ik rustig te zeggen dat vrijwel niets gemakkelijk of vanzelf is gegaan.

Ik werd geboren met ADHD. Maar aangezien dat toen nog niet bestond, was ik vooral een druk, luidruchtig en moeilijk meisje. “Een stom kind” heb ik ook wel eens gehoord, van een volwassene nota bene.

Door het gedrag dat bij ADHD hoort, hoorde ik er logischerwijs niet bij en werd dus vreselijk gepest, van de peuterspeelzaal tot 4VWO.

Om het leven nog wat lastiger te maken werd mijn vader met de ziekte van Parkinson gediagnosticeerd toen ik vier was. Gedurende de drieëndertig jaar die daar op volgde takelde hij langzaam af (totdat hij op zijn zesenzestigste aan de ziekte stierf). En dat was zichtbaar. Dus ook voor een hoop betweters en lolbroeken die het nodig vonden om daar bijtende opmerkingen en grappen over te maken. Ik zal eerlijk zijn: dat is niet goed voor je zelfvertrouwen als puberende dochter.

Op mijn eenentwintigste tijdens mijn studie HBO-V liep ik voor de eerste keer volledig vast. Ik had mijn eerste depressie te pakken. Jarenlang op je tenen lopen om niet op te vallen, mee te komen op school, en gepest worden, doet dat met je.

Ik dacht dat ik beter zou worden van een carrière-switch naar de horeca (hoe naïef kun je zijn?). Daar heb ik me proberen dood te werken. Om daarna toch maar weer te besluiten een opleiding in de zorg te wagen. Dit keer een MBO leren-werken opleiding.

Natuurlijk lukte dit ook niet en ik belande compleet doorgedraaid en depressief in de WAO terecht. Ik kreeg de diagnose borderline en moest in therapie.

In deze periode raakte ik zwanger. Toen mijn therapie was afgelopen en ik de boel weer redelijk op de rit had, beviel ik in 2004 van een jongetje, een mooi ventje. Maar met mijn geluk kreeg ik natuurlijk een postnatale depressie. Dus ik kon weer volledig aan de pillen.

Mijn zoontje bleef (tot overmaat van ramp) ook nog achter in zijn ontwikkeling en bleek klassiek autistisch te zijn.

Uiteindelijk bleek het fulltime moeder zijn ook niets voor mij. Ik ging weer werken. Eerst bij de post en later deed ik een opleiding paardenhouderij en ging ik werken bij een manege.

Rond mijn vijfendertigste werd ik weer depressief en kreeg de diagnose ADHD. Er vielen wel toen wel een hoop dingen op hun plaats. Ik stopte met werken bij de manege en ging thuis werken voor mijn zoontje.

 

Wat een ellende allemaal hè?

 

Nou dat valt wel mee. Want om eerlijk zijn ben ik heel gelukkig.

Ik heb een lieve man, een geweldig en lief kind, een leuk huis, twee bloedjes van katten en een prachtig paard. Eigenlijk heb ik het prima voor elkaar.

In mijn negenendertig jaar heb ik gezien dat iedereen met moeilijkheden, tegenslagen en obstakels te maken krijgt. Bij mij is het alleen allemaal wat eerder begonnen. Daardoor heb ik er al vroeg mee leren om te gaan. Het heeft me wel een aantal jaren geduurd. En ik zou mijn jeugd echt nooit meer over willen doen. Maar mijn opgedane levenservaring en mijn veerkracht pakt niemand mij meer af.

Er zullen nog vele tegenslagen en moeilijkheden volgen, maar ik ben er klaar voor. Ik weet dat ik het kan hebben.

Kom maar op met de wereld!

 

josealbafotos / Pixabay

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: