Vervolgverhaal: Oorlogsbuit. Deel 3

0

Gelaten stond ik te wachten op mijn lot, gebeden prevelend tot de God die mij zo in de steek had gelaten. Ik sloot mijn ogen om het zwaard in zijn handen niet te zien aankomen. Ineens duwde hij mij onverwacht opzij. Ik hoorde staal op staal en gereutel. De Viking had zojuist iemand uitgeschakeld die mij wilde aanvallen! Ik opende mijn ogen en keek hem verbaasd aan. Ik leefde nog?
Hij pakte mijn hand, zijn krachtige blik recht in mijn ogen.
“Dank” zei hij en trok mij mee, onderweg pakte hij een mes en gaf het aan mij.

Verdoofd stond ik even later op het schip terwijl de Vikingen om mij heen hun doden borgen en zich gereed maakten voor vertrek. Een waarschuwende schreeuw liet iedereen naar de schepen haasten, de laatste spullen achterlatend. In de verte zag ik paarden arriveren. We waren net op tijd weg, de oever vulde zich met nieuwe soldaten die intimiderend met hun wapens zwaaiden terwijl wij wegvoeren.
De Leider van de groep Vikingen die mij eerder een wapen had gegeven kwam op mij af. Nerveus keek ik hem aan, ik verwachtte het ergste.
“Ik ben Leif”  zei hij tegen mij op een opvallend vriendelijke toon. De eerste keer dat een van die barbaren zich aan mij voorstelde. “Je hebt mij gered, daarom ben je vrij. Hier.”  Ik kreeg wat spullen in mijn handen gedrukt.
Ik was verbaasd, dit leek wel dezelfde kledij als zij zelf aanhadden en totaal niet te vergelijken met de lompen waar ik in rondliep. Die avond at ik samen met de anderen op het schip, nog steeds verdoofd van de eerdere gebeurtenissen. De mannen keken mij vriendelijk aan en niemand stak een vinger naar mij uit. Ik wist niet wat ik ervan moest denken maar ik was dankbaar dat ik met rust werd gelaten.

Moe trok ik een deken over mij heen en viel in slaap. Moe, verward, verdrietig. Ik wist het gewoon niet meer.
De volgende dag stond ik op en begon met mijn normale taken op het schip maar Leif hield mij tegen. Hij wees naar de voorplecht en de Viking die daar stond. “Uitkijk” zei hij en duwde mij die kant op.
Een beetje verbaasd bewoog ik naar de voorkant en ging naast de aangewezen man staan. Aan de vuile glimlach die op zijn gezicht verscheen zag ik dat hij bepaalde herinneringen had aan mijn verschijning. In een opwelling keek ik giftig terug en legde mijn hand op mijn mes.
Een ijskoud moment volgde, maar toen grimaste de man en begon mij dingen aan te wijzen en te benoemen. Binnen een uur had ik al een aardig idee over de kustlijn en zag dingen die mij voorheen nooit zouden opvallen. Ik kreeg ook meer interesse in het slanke schip waar ik mij op bevond. Voor mij was het altijd een symbool van angst en dood geweest maar nu stond ik er zelf op.
Ik bekeek de markeringen in het hout en wees ernaar. “Odin” zei de Viking. Ik haalde mijn schouders op, geen idee waar hij het over had.
Iemand trok aan mijn mouw. Ik draaide mij om en keek in de ogen van een oudere Viking. Ik zag meteen dat dit niet zomaar iemand was. Hij trok mij mee en ging op het dek zitten. Met een stuk houtskool begon hij een soort boom te tekenen. “Yggdrasil” zei hij terwijl hij ernaar wees.
Namen en verhalen volgden in snel tempo, die ik meteen zou vergeten ware het niet dat hij er niet op stond dat ik alles tot in den treuren herhaalde. Stilaan begon ik dingen te begrijpen die ik nooit had begrepen. Ik leerde over machtige Goden en Godinnen. Dit was mij nooit zo door de priester verteld. Ik was zondig geboren. Toch? Maar deze Viking vertelde mij heel andere dingen. Ik was nu nog verwarder dan ik ooit was geweest.
Slaap wilde maar moeilijk komen die nacht.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: