Vervolgverhaal: Moord in de Gravensteen, slot

11

Het huis is groot, en deur naar deur passeert mijn waakzame blik. Allen zijn gesloten en er lijkt niemand verder aanwezig te zijn. In de verte klinken geluiden. Vrolijke muziek, alsof er een feest aan de gang is. Voorzichtig sluip ik naderbij.
Het geluid van pratende mensen wordt nu duidelijker. Een warme lucht gevuld met de geuren van heerlijk gebraad vult mijn neusgaten.
Sierlijk daal ik af van de trap, blikken van herkenning worden mij toegeworpen.
“Oh kijk nou, wat een mooie hanger, waar heb je die gevonden?” roept een stem. Een vaag antwoord gecombineerd met een mysterieuze lach zijn voldoende. Het is druk en warm. De deur naar buiten is door verscheidene wachters bewaakt, dat kan geen toeval zijn. De bewakers verder negerend ga ik verder de mensenmassa in.
Ergens in deze omgeving moet degene zijn die ik zoek. Maar waar? Voorzichtig beweeg ik mij verder, bekenden vermijdend maar dat lukt niet altijd. Hij moet hier ergens zijn?
“Ah Tinne ben je daar dan toch? Vrouwen nemen toch maar de tijd vinden jullie niet?”  ik hoor het gelach terwijl ik mijn arm in de zijne laat glijden. Hij geeft mij een kus en ik kijk omhoog naar hem, mijn geliefde echtgenoot. Een drankje wordt mij aangereikt en ik voeg mij bij het gezelschap.
Ik glimlach naar de schepenen in het gezelschap. “Goedenavond heer Juede, heer van Gravere, Heer Crooc,” ik buig beleefd wanneer ik hun namen noem.
Ik richt mij tot de schepen die in gesprek was met mijn echtgenoot. “Hoe is het heer?”  vraag ik beleefd.
“Een drukke avond vrouwe. Er is een moord gepleegd en helaas moet ik mij daarom ook verexcuseren,”  hij maakt een beleefde buiging terwijl hij aanstalten maakt om te vertrekken. “Verschrikkelijk, ik hoop dat ze de dader te pakken krijgen,” vertel ik hem ik met angstige stem. “Zeker, een blonde vrouw van lichte zeden is op de vlucht. Een roofmoord. Een van de lievelingen van de graaf is hedenavond vermoord geweest. Dit zal de graaf niet welgevallen en we zullen alles op alles moeten zetten. We krijgen haar wel te pakken. Ze heeft geen schijn van kans.”
De schepen kijkt nu nog nerveuzer dan ik en zit duidelijk met de zaak in zijn maag.
“Een ongelukkig moment voor de graaf nu met de huidige onlusten,” mompelt mijn echtgenoot.
Ik kijk de schepen na terwijl deze vertrekt. Een kleine glimlach op mijn mond. Veel succes met opsporen, denk ik. Veel succes.
Verborgen onder mijn kleding voel ik de zak met geld. Dit was een uitermate goede nacht. Na een liefelijke blik richting mijn echtgenoot maak ik mij los en wandel door de zaal. Iemand raakt mijn hand aan en er wordt iets in gedrukt. Ik kijk om mij heen maar in mensenmassa kan ik niet zien wie het was. In mijn hand zie ik een briefje.
Ik weet precies wat het is. Een volgende opdracht.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

11 reacties

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: