Vervolgverhaal Moord in de Gravensteen Deel 2

0

Enigszins dwingend trekt de baron mij het gebouw in en we vervolgen onze weg naar boven, alwaar hij de deur opent naar het gastvertrek waar hij verblijft. De deur valt achter ons dicht en hij kijkt mij verwachtingsvol aan. “Nou?”  vraagt hij uiteindelijk. Ik begin gehoorzaam mijn kleding uit te doen tot ik naakt voor hem sta.
De Baron neemt alle tijd om zijn aanwinst goed te bekijken, zijn goedkeurende blik spreekt boekdelen over de blijheid van zijn zojuist gedane investering.
“Wilt u wat wijn heer?” Ik loop naar het kabinet tegen de muur waar ik een kruik en bekers ontwaar. Achter mij hoor ik hem gehaast zijn kledingstukken uit doen. Terwijl ik de bekers vul, grijpen zijn handen mij vast en beginnen mij te strelen. Ik voel het effect van zijn opwinding tegen mijn billen drukken. Voor ik de kans krijg verder iets te doen pakt hij mij stevig vast bij mijn haar en duwt mijn hoofd naar beneden. Ik slaak een kreet maar verzet mij niet. Ik kreun als hij me claimt, de wijn in de bekers klotst terwijl hij hijgend tegen mij aan duwt, steeds ruwer tot hij hard kreunt en steun zoekt tegen het kabinet. Ik richt mij weer op en geef hem een beker wijn. Ik laat de oude man wat bijkomen terwijl ik frivool naar het bed loop…

De ogen van de baron volgen elke beweging terwijl het zachte beddengoed tegen mij aanstrijkt tot mijn lichaam de perfecte positie heeft gevonden om hem te bekoren. Stilaan zie ik de vermoeidheid in zijn gezicht plaatsmaken voor nieuwe lust. Ik laat mijn wijsvinger spelen met mijn lippen en lik eraan met mijn tong. De beker wijn die de baron in handen heeft valt op de grond en half voorover gebogen loopt hij naar mij toe als een roofdier op een hinde. Even later ligt hij op mij, zijn gewicht duwt mij in de kussens.
Ik kreun terwijl hij in mij beweegt, een geluid wat hem lijkt aan te moedigen. “Heet je echt Isabelle? Wat een heel mooie naam voor een meiske van de nacht” hoor ik hem hijgend zeggen. Zijn woorden negerend maak ik een beweging die hem op zijn rug doet belanden. Mijn gekromde benen glijden langs zijn zij naar beneden. Mijn hand vind zijn mannelijkheid en leiden hem weer in mij. Zijn grote handen grijpen mijn borsten terwijl ik hem berijd.
Zijn opwinding is voelbaar groter geworden. Afwezig kijk ik rond vanuit het bed naar de muren van het kasteel, de kleden aan de muur en de losse kledingstukken verspreid over de grond. Ik zie de muntstukken liggen die ik eerder heb gekregen en uit mijn beurs moeten zijn gevallen. Zijn adem versnelt, hijgerig, nee gejaagd zelfs. Plotseling verstarren zijn handen. Hij knijpt hard in mijn borsten. Ik negeer de pijn en kijk hem in de ogen.
Hij kijkt mij niet langer aan vol lust.
Ik zie een plotse angst in zijn ogen. “Ik..kan…niet…ademen.”  gorgelt uit zijn keel.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: