Vervolgverhaal: Hoor je mij, deel 3

0

Whow, wat een snelheid. Simon was onder de indruk, en dat was hij bijna nooit. Een schot in de roos voor Roos, dacht hij. Hij grinnikte onbewust. Ze keek hem aan, werd door zijn gegrinnik gestoord, geïrriteerd zelfs. Wat een concentratie. Sorry dat ik je stoor!
Het zou mooi zijn als al zijn personeelsleden zo geconcentreerd en zo hard konden werken.
‘Wil je niet weten wat je gaat verdienen?’
‘Stuur me maar een voorstel, dan laat ik je wel weten of ik het er mee eens ben,’ las hij op zijn telefoon. Hij grinnikte weer: Roos werd veeleisend, goed!
Ze keek hem vernietigend aan: je stoort! Het stond nu in grote letters op haar gezicht te lezen.
‘Sorry, ik ga al!’

Avond na een lange dag werken. Moe, voldaan, voor het eerst geen zin meer om op alle uitnodigende telefoonpiepjes in te gaan. Roos heeft gewerkt, echt gewerkt.
Nu eens kijken wie hij is. Laat alle zoekmachines hun werk maar doen.
Goed afgeschermd, whizz kid! Niets te vinden behalve dan wat ik al weet. Alleen maar dingen die nu ter zake doen, die goed zijn voor je bedrijf. Ben jij even grondig!
Iemand die jou kent zijn mond voorbij gekletst misschien?
Facebook, altijd Facebook, daar zitten de meeste kletsers. Domme nietsvermoedende leuteraars die hun hele leven zo in de openbaarheid gooien. Eens kijken hoe lang het dit keer duurt voordat ik beet heb…?
Tien minuten! Sophie: ‘Hallo Sophie, wat met Simon de Winter gehad?’
‘Niet aan beginnen die klootzak!’
Ha, got you! ‘…Waarom niet?’
‘Omdat hij je laat zitten.’
‘???’
‘Ik ben toch duidelijk: Het gaat hem alleen maar om de thrill, snel veroveren en dan wegwezen.’
‘Dank Sophie! Een gewaarschuwd mens… ;-).’
‘:)’
Goed van jou Roos! Ze gaf zichzelf een compliment. Arme Simon, je bent definitief en helemaal prototype. Haha.
De berichten stroomden weer binnen op Facebook. Toch even kijken…
Heee, daar had je ‘m weer, haar vriend van gisterenavond. Meneer ‘steek je neus overal in’ Firefox was online.
‘Roosje?’
‘Wat wil je nu weer?’
‘Excuses aanbieden voor gisterenavond.’
‘Had je al gedaan.’
‘Maar je bleef boos…’
Ja ze bleef boos… waarom eigenlijk? Ze had ze zelf op haar tijdlijn gezet, die foto’s. Net zo dom gekletst als Sophie en al die andere gebruikers. Ze kon hem in alle redelijkheid niets verwijten…
‘Firefox? Het spijt me dat ik boos werd… ga je nog wat doen vanavond?’
‘Nee, hard gewerkt en moe, zit lekker op de bank.’
Ze glimlachte, een medeslachtoffer. ‘Hier ook.’
‘Ben je alleen?’ Veel te persoonlijk Firefox…!
‘Ja. Altijd.’ Belachelijk antwoord! Boos, opnieuw! Offline.

Roos deed haar werk grondig, was goed in wat ze nu deed. Simon was tevreden met zijn beslissing, wist al na een paar dagen zeker dat hij die kant van zijn werk definitief aan haar kon afstoten. Dat gaf ruimte, vrije avonden zelfs, ongekend sinds jaren.
Roos mee laten vergaderen met redactievergaderingen was echter moeizaam. Geen directe communicatiemogelijkheid voor haar gaf onnodige vertraging in de vergaderingen, en dat frustreerde haar enorm. Want ze had wel degelijk nuttige bijdragen, dacht mee, had zelfs innoverende voorstellen, maar alles liep via de schermen van hun telefoons. Een vreemde situatie waar iedereen aan moest wennen. Niemand klaagde, maar Simon zag de onvrede onder zijn personeel en zag de frustratie bij Roos. Het maakte haar onzeker.
Hij voelde zich verantwoordelijk: hij had haar aangenomen, hij vond ook dat hij met een oplossing voor dit probleem moest komen. Om de werksfeer te verbeteren maar ook voor Roos. Hij wilde gewoon niet dat ze zich zo onzeker bleef voelen. Het zou haar werk aantasten maar vooral ook haarzelf. En hij had veel meer aan Roos als ze lekker in haar vel zat.

Stilte. Avond was eenzaam als je geen energie had voor Twitter. Hard werken was vermoeiend. Maar niet goed kunnen praten was nog nooit zo frustrerend geweest. Energie stroomde weg. Overduidelijk waarom niemand haar aan had genomen tot nu toe. Hopeloze situatie. Geen idee hoe het verder moest.
Telefoonpiep. Eerste Facebookbericht van die avond.
‘Roosje ben je er?’
Daar was hij weer, Facebookvriend. Vasthoudend, dat wel.
‘Dat zie je toch!’
‘:) ik wou je ff laten weten dat ik ook alleen ben Roosje.’
Jezus! Gaan we nu zielig doen?! ‘Wat heb ik daarmee te maken?’
‘Niks, maar je bent gewoon niet de enige op de wereld met dat probleem.’
‘Fuck you, daar heb ik geen energie voor!’
‘Alles wat ik zeg maakt je boos?! Waarom?’
Weer gelijk. Weer de waaromvraag… Geen idee eigenlijk waarom. Firefox zette haar aan het denken. Bizar, zulke simpele vragen en geen echte antwoorden. ‘Sorry.’
‘Ben je moe?’
Ze zuchtte. ‘Ja, doodmoe.’
‘Gaat het niet goed op je werk?’
‘Nee, niet echt… Ik heb namelijk een handicap en dat werkt niet goed in dat bedrijf.’ Het was er uit. Dagboekachtig eruit. Het luchtte zelfs op.
‘Kan er niets op gevonden worden?’ Was het maar zo simpel.
‘Ben je homo?’ Haha, afleidingsmanoeuvre.
‘Wat is dat nu weer voor een opmerking?’
‘Homo’s leven mee, hetero’s trappen liever na.’
‘Misschien ken je alleen verkeerde hetero’s?’
Zou het? Misschien. ‘Prove me wrong dear.’
‘Die uitdaging wil ik wel aannemen :).’
‘Wat is jouw winst in dit verhaal?’ Er was altijd een reden, niets was voor niets.
‘Iemand helpen…?’
Whow, wereldverbeteraar! ‘Indrukwekkend. Oké Firefox, ik praat slecht, vind een oplossing!’
‘Hoe komt dat?’
Weer zo’n vraag, hij wist ze wel te stellen… ‘Gewoon nooit op gang gekomen, ben helemaal door de molen gehaald maar nee, niets te vinden hoor. Ik praat gewoon niet goed… Maar je zou een oplossing vinden!’
‘Oké… Vind je het goed als ik daar over nadenk, ik heb je mijn hulp aangeboden en dan wil ik het wel goed doen.’
‘Ook nog plichtsgetrouw, ben onder de indruk!’
‘:)’
Hij was offline. Jammer… Voor het eerst echt jammer.

Whow Roosje, hard to get! Simon legde zijn telefoon opzij, wreef door zijn haren van vermoeidheid. Eindelijk doorgedrongen in haar wereld.
Het had hem drie avonden gekost. Ongelofelijk.
Gek, hij had er geen triomfantelijk gevoel aan overgehouden, het was geen overwinning. Het gaf hem meer de triestheid die hij al had gevoeld bij het zien van haar filmpjes op You Tube. Het was een kijkje in de hele eenzame wereld van Roosje. De stille wereld.
Hij kende die stille wereld als geen ander, had als kind al van dichtbij de frustratie meegemaakt die die stilte met zich meebracht. Niet gehoord worden, te laat gehoord worden, verkeerd gehoord worden. Jort had het hem allemaal laten meemaken. Jort zijn oudere broer, zijn dove broer.
Wat een toeval eigenlijk, Roos was niet doof maar had verder zo opvallend veel overeenkomsten met Jort… misschien lag daar ook wel de oplossing. Hij moest daar eens met zijn broer over praten…

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: