Valentijn

0

Ik kreeg haar mijn zuster-huis kamertje niet meer uit. ” Ik ga niet meer terug naar mijn ouders” Ik had haar als pril ontwakende lesbo lief.

Serieuze plannen hadden wij, ik moest alleen haar ouders dit zien duidelijk te maken, alsmede het feit dat hun dochter op vrouwen viel. Ik wist dat ik, zelf als 20 jarige, toch wel in overtreding was, om het aan te leggen met een meissie van 17, minderjarig dus nog steeds vallend onder het ouderlijk gezag. ai, en ik onttrok haar daarvan!

Het is goed gekomen, haar ouders bleken de liefste mensen op de wereld en even leek het erop dat we de hele wereld naar onze hand gingen zetten.

Maar na een paar onstuimige liefdesjaren, gingen we noodzakelijkerwijs onze eigen wereld in. Zo gaat dat nu eenmaal.

En dat was niet erg. Ik hoopte haar nog eens tegen te komen. In de kroeg, bij Spoorloos of desnoods Memories….maar nooit zag ik haar terug.

En ineens was daar haar zus. Destijds nog een zwierig klein sprinkhaantje van 10 jaar. Nu een volwassen vrouw, die ik niet herkende. Gelukkig zij mij wel. ” Jij hebt verkering gehad met mijn zus”.
Ja, je zus, mijn allereerste echte liefde, die rebelse meid met punkhaar en haar SKA muziek.
De 35 jaar die wij elkaar niet meer hadden gezien, zo bleek, had zij niet mee mogen maken. Een auto crash maakte aan haar verovering van de wereld al een heel snel einde.

Vijf jaar geleden keek ik haar zus in de ogen, ze kneep ze precies hetzelfde dicht als die rebelse meid vroeger altijd deed.
Ik heb thuis nog een paar van haar kattebelletjes liggen, kort,maar met een hartje als punt achter elke zin.

Daar kan echt geen Valentijn aan tippen!

 

 

Afbeelding: Unsplash / Pixabay

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: