Twee jaar geleden, de weg terug van alcoholisme

0

liep ik door de poort van een klooster in Tegelen, hoe ironisch om als net gestopte alcoholist te gaan wonen in een voormalig Trappistenklooster. In dit klooster was Emmaus Feniks gevestigd, een woon- werk gemeenschap voor dak- en thuislozen maar ook voor mensen die een andere manier van leven zochten. Een weekje was ik daar en eigenlijk net gewend, ik had mijn draai gevonden en mezelf als kok naar voren geschoven en daar leek iedereen mee te kunnen leven. Voorheen werd er bij toerbeurt gekookt en dat kwam de kwaliteit van het eten niet ten goede. Zonde, want er was van alles genoeg, een goed uitgeruste keuken, eigen varkens, eigen kippen, verse groentes dus voor een kok een walhalla.

Echter ik stond ook nog op een wachtlijst van een afkickkliniek in Arnhem van de Iriszorg, ook al stond ik 3 maanden droog wilde ik dat programma wel graag volgen. Dus na een week Emmaus ging de telefoon dat ik morgen (27 mei 2012) kon komen. Ik was verbaasd en ook een beetje in dubio omdat ik het zo naar mijn zin had bij Emmaus en daar eindelijk weer een thuis had gevonden. Maar toch besloten om naar de kliniek te gaan. Tas gepakt en en naar bed om de volgende ochtend te gaan.

Open en zonder oordelen stapte ik in Arnhem de kliniek binnen, ik kreeg mijn intake en werd voorgesteld aan het afdelingshoofd en de mede cliënten en begeleid naar mijn kamer…schrik!!! Tralies voor het raam een deur met een elektronisch slot en stalen meubilair. Gevangenis was het eerste woord dat in me opkwam. Onder begeleiding de tas uitpakken en bij het vinden door de verpleger van 2 paracetamolletjes een triomfantelijk “die zijn van mij” …nog steeds dacht ik dat het wel beter zou worden. Inmiddels was het tijd om te gaan eten, het gesprek aan tafel ging alleen over drank en drugs, de methadon werd verstrekt en dat was voor mij het moment dat ik dacht….”WEG HIER!”

Ik ben in overleg gegaan met het afdelingshoofd en besloot mijn tas weer te pakken en terug te gaan naar Emmaus. Ik belde Harry, de communiteitsleider bij Emmaus Feniks, op om hem te vertellen van mijn plannen. Hij luisterde naar me en sprak de voor mij nog steeds gedenkwaardige woorden: “Frank kerel, kom lekker naar huis!”

Het woord huis betekende toen zoveel voor me, na een zwervend bestaan had ik een plek gevonden waar ik mezelf mocht zijn en waar er niet naar het verleden werd gekeken. Ik ben Harry nog steeds dankbaar voor die woorden. Ik heb er een prachtige tijd gehad en ben er met een minder leuk gevoel weg gegaan. Harry en ik hebben daarna nooit meer met elkaar gesproken en dat vind ik jammer. Misschien komt het er nog eens van.

Dat was 2 jaar geleden, er is veel gebeurd!

Drinken noodzakelijk

Drank daarentegen weer niet

Mag ik nog een thee

Groet en kus Frank

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: