Schoenverhalen of: Schoenen met een verhaal

1

Replays

Schoenen, heb ik er iets mee? Jazeker, ik vind winkelen leuk en ben niet zo’n man die verveeld door de stad loopt, zeulend met de aankopen van de wederhelft. Zo’n man die even later met de tassen tussen de benen voor de Sacha staat met een sigaret bungelend tussen de lippen, een beetje schichtig rondkijkend naar lotgenoten. Zo’n man ben ik dus niet, ik rommel ook tussen rekken op zoek naar iets leuks, hetzij voor mezelf of voor de ander. Ik loop gezellig mee in de H&M en de Primark maar schoenenwinkels hebben toch mijn voorkeur.

Ik ken ze allemaal van Dolcis tot van Haren, van Sacha tot van Bommel, schoenen maken me blij! En iedere schoen heeft ook zijn verhaal. Zo heb ik een paar zwarte Replay sneakers met een geschiedenis. Gekocht in Venlo op 27 september 2011, de dag dat mijn huis werd ontruimd en ik officieel dakloos werd. Ik pakte die ochtend de bus naar Venlo om in mijn stamkroeg mijn nieuwe status te “vieren”. Ik droeg een paar schoenen die dag en daar was de zool van gebroken, jammer want ook dat waren toffe schoenen maar ze pasten niet in mijn plan.

Dus nieuwe sneakers gekocht en gelijk aangedaan, na een paar honderd meter gelopen te hebben voelde ik het al, blaren…en niet zo’n klein beetje. Dat werd nog wat in Engeland. Na een dag op het terras te hebben gezeten ben ik naar het vliegveld gebracht. Enkeltje Stansted had ik al in mijn zak. Daar aangekomen begon mijn nieuwe leven dacht ik. Even werk zoeken en een huisje zou niet zo’n probleem zijn dacht ik. De werkelijkheid was anders….Iedere dag sleepte ik me met blaren richting pub, bier helpt altijd dacht ik toen nog.

Het rare met blaren is dat als je je schoenen net aantrekt je vergaat van de pijn maar als je een kilometer gelopen hebt lijkt het alsof je went aan de pijn. En na een paar pints is het helemaal weg. De Replays hebben heel wat mijlen afgelegd in en om Stansted-Mountfitchet tot het geld op was en ik geen uitweg meer zag. Vier dagen rondzwerven op het vliegveld…eten zoeken, drinken zoeken, je bekeken voelen. Uiteindelijk heb ik mijn moeder gebeld, zij maakte wat geld over en ik kon terug naar Nederland. Een kaartje met Eurolines, enkeltje Eindhoven. De Replays brachten me naar Victoria Coach Station, vies en ongewassen. Daar aangekomen een pub opgezocht, ik had immers geld van moeder. Op het terras zat een man alleen, ik vroeg of ik bij hem mocht komen zitten. Dit was het begin van een bijzondere dag, hij zag gelijk dat ik er niet best aan toe was en nam me mee naar zijn huis waar ik kon douchen. Ik kreeg schone kleren van hem en we gingen terug naar de pub waar hij alles wilde betalen.Om tien uur ‘s avonds ging mijn bus en namen we afscheid als beste vrienden. Ik heb nooit meer iets van hem vernomen en ook niets van me laten horen. Het was goed zo!

Wat er verder gebeurde heb ik al vaker beschreven maar in het kort was het: dakloos in Venlo, thuisloos in Nieuw-Bergen en een thuis bij Emmaus, en nu alles weer op de rit.

Als ik naar de Replays kijk komen die tijden weer boven en met een glimlach denk ik eraan terug. Als ik ze draag voel ik ver op de achtergrond de blaren nog.

Fijne dag!

 

Wat is jouw schoenenverhaal? Mail het naar dedagelijksespiegel@gmail.com

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

  1. Dank voor het delen Frank … zo mooi om je blogs te lezen ..ik voel je verhaal en dat is fijn ! Dat is delen ….

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: