Over oude mensen, alarmcentrales, artsenposten en 112

7

Zondagochtend, ik krijg een telefoontje. Een afgeschermd nummer. Het blijkt de alarmcentrale van de buurman. Die is 94, valt wel eens, en heeft zo’n alarmknop. Ik sta op de lijst van mensen die gebeld worden als hij hulp nodig heeft.

De andere buurvrouw is er al als ik arriveer. Buurman is in de gang gevallen met een dienblad. Er ligt een kapot kopje en een mes naast hem. Hij bloedt uit zijn mond, zijn neus en zijn hand, en is onverstaanbaar en in paniek. Terwijl wij er proberen achter te komen hoe het met hem gaat roept de mevrouw van de alarmcentrale lustig door via het apparaat in de woonkamer. Ze wil een DIAGNOSE! Zodat ze hulp in kan roepen.

Dit lijkt leuk. De praktijk is dat wij heen- en weer rennen tussen buurman en apparaat, vinden dat er iemand naar een bloedende man moet komen kijken en de alarmcentrale maar door blijft mekkeren over de ernst van de situatie: moet het nu een artsenpost of 112 zijn.

GOTSAMME! WAT MAAKT MIJ DAT NOU UIT! denk ik. Die man moet van de grond en hij bloedt, hoe erg wil je het hebben?

 

‘Nou… ik waarschuw de artsenpost wel’ beslist de mevrouw van de alarmcentrale ineens en verbreekt de verbinding. En laat ons vervolgens achter met vragen als: komt er nu echt iemand kijken, en zo ja wanneer? Hij ligt hier al een tijdje, wil niet omhoog geholpen worden  en die gang is niet echt warm. Terugbellen met die vragen is mooi geblokkeerd met dat afgeschermde nummer van de centrale. Dat scheelt ze waarschijnlijk een hoop gezeik.
We leggen buurman zo goed als kan neer en wachten.

 

Na een kwartier (!) belt de artsenpost: of het wel nodig is dat er iemand komt??

WAT DENK JE ZELF!! We worden een beetje boos hier. Al met al ligt buurman al drie kwartier op de grond, het bloeden is ondertussen gestelpt, maar wij gaan toch echt niet lopen sjorren aan iemand die niet zelf wil opstaan. Dat hebben wij ooit nog wel meegekregen van onze eigen Eerste Hulp Bij Ongelukken lesjes.

 

‘Oh…’ zegt de mevrouw van de artsenpost… ‘zal ik dan maar een ambulance sturen?’

DAT.LIJKT.ONS.EEN.GOED.IDEE.

 

Na een uur heeft buurman hulp in de vorm van een ambulance. EEN UUR!

Dank u hartelijk alarmcentrale en artsenpost. U neemt het ons toch niet kwalijk als wij voortaan direct 112 bellen? Of nee, ik heb nog een betere oplossing gevonden:

12347931_920879791325438_4287670325826657256_n

En een fijne zondag verder.

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

7 reacties

  1. Goedemorgen Diana,
    Fijn!! Weet helemaal hoe dat voelt.
    Heb dat ook met mijn vader van 86 gehad, 112 wilde niet komen, dus midden in de nacht met een hevig bloedende vader naar het ziekenhuis gereden. Gang van voor naar achteren onder het bloed van het ziekenhuis. Krijg je te horen, waarom heeft u geen 112 gebeld!!! Grrr. Fijn, die zorgende samenleving
    Maar toch een fijne zondag
    Groeten Nini

  2. Kleine tip…als je even buiten bewustzijn bent geweest, is altijd een goede reden om ambu te sturen. Maar dat heb je niet van mij gehoord!

  3. Tjonge Tjonge, daar gaan je haren toch recht overeind van staan! Wat een vreselijk kille reacties. Iemand van deze leeftijd moet toch zeker zo spoedig mogelijk geholpen worden! Slecht personeel aan de telefoon bij de hulppost op dat moment. Vind dat ze daar moeten kunnen inschatten dat er direct hulp moet komen! Zelf een keer ervaren bij GGZ. Heb een tot( telefoon op recept) voor als het niet gaat als ik helemaal niet zie zitten. Is al een een enorme drempel voor dat je belt. Telefoon lag er wel een uur naar me te kijken, bij wijze van spreken. Toen ik uiteindelijk belde kreeg ik een receptionist aan de lijn. Hij snapte niets van mijn vraag om door verbonden te worden en zei doodleuk, dat hij best een gezellig babbeltje met mij wilde maken!!! Heb daar later een klacht over ingediend, uiteindelijk bij de grote baas terecht gekomen. Ze zijn erop aangesproken, meer was er niet uit te halen. Je snapt niet dat zulke dingen KUNNEN gebeuren! Hoe is het nu met je buurman?

    • Het is helaas verwarrend, Wilhemina, je probeert te helpen maar weet niet waar je aan toe bent. En zo vertraagt alles onnodig. Daarom wacht ik het ook volgende keer niet meer af, al doende leert men. Met de buurman gaat het zijn gangetje, het is niet de eerste keer dat hij viel helaas en tot nu toe loopt het steeds met een paar schrammen, sneeën en bulten af.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: