Oud mens

1

Het is al donker als er langdurig bij me wordt aangebeld. Ik maak nooit zo’n haast om in het donker de deur open te maken, soms doe ik het ook wel helemaal niet, afhankelijk van mijn bui. Maar deze klinkt dringend. Een vrouw en een jonge man staan in paniek voor mijn deur.
‘U heeft zeker ook geen sleutel van de buren, meneer is onwel geworden en we kunnen er niet in?!’

‘Oh de buurman’, reageer ik rustig, en draai me om, om de sleutel te pakken. Te rustig, besef ik, op het laconieke af.

‘Gauw, gauw!’ wordt er achter mij geroepen. Ik ga niet snel genoeg. Deze mensen willen een leven redden. De sleutel wordt uit mijn handen gegrist en het stel rent weg, terwijl in de verte ambulance- en politie sirenes al te horen zijn. Het is groot alarm.

Nu moet u weten dat mijn buurman ondertussen bijna 97 is, al lang niet meer voor zichzelf kan zorgen en wekelijks een paar keer, dag en nacht, voor groot alarm zorgt. Omdat hij weer eens hard gevallen is en niet meer op kan staan, in de war ‘s nachts in de kou op straat loopt in zijn pyjama, in zijn stoel slaapt en vanaf de straat overleden lijkt te zijn, en verwarde driftige paniekbuien heeft.
Oud zijn is geen pretje als je lijf het aan alle kanten opgeeft. Hij wil al jaren niet meer leven, sinds zijn vrouw een paar jaar geleden overleed al helemaal niet meer. En hij wil zijn huis niet uit, daar waar hij een heel mensenleven lief en leed met zijn geliefden heeft gedeeld, waar alles vertrouwd is en nog herkenbaar. Dus zet iedereen alle zeilen bij om dat mogelijk te maken.
Maar stiekem hoopt iedereen, zijn familie, zijn buren en hijzelf, dat hij een keer in slaap valt in zijn eigen stoel en niet meer wakker wordt. Gewoon, rustig thuis, in zijn eigen vertrouwde omgeving.
Het is een keer genoeg geweest.

Het is hem niet gegund.
De hulpverleners komen op tijd, en dit keer wordt de buurman meegenomen naar het ziekenhuis. Ik zie hem ingeladen worden in de ambulance en heb te vaak in deze situatie gestaan om niet te beseffen dat hij nooit meer terug zal komen in zijn huis. Hij zal nu gaan sterven in een vreemde omgeving, misschien wel angstaanjagend, met vreemde mensen om zich heen.
Ik durf niet uit te spreken wat ik denk, omdat ik weet dat het moreel verwerpelijk is, maar het gevoel van spijt dat ik de deur vanavond open heb gedaan kan ik niet meer onderdrukken.

Dag buurman.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

  1. Hoop voor de man,dat hij alsnog rustig in zijn eigen huis zal sterven. Snap dat je handelt als je weet dat het mis kan gaan en achteraf pas nadenkt over de gevolgen. Zou ook niet weten hoe ik me gevoeld zou hebben door te weigeren de sleutel te geven en daarna het bericht zou krijgen dat de man is overleden,zonder dat men heeft kunnen helpen. Blijft lastig zo’n dilemma.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: