Ook ik keek niet: de kwade geest die anorexia heet

2

Afgelopen dinsdag 22 november was de documentaire ‘Emma wil leven’ te zien op NPO 3. Emma Caris wilde graag dat er een documentaire gemaakt zou worden van haar gevecht tegen Anorexia Nervosa. Ze overleed aan deze ziekte in april dit jaar. Ik lees alle berichten die ik erover vind maar ook ik heb bewust deze docu niet gekeken. Niet omdat ik het van nabij heb meegemaakt. Alhoewel ik weet dat het randje dun is en er flink gezocht moet worden naar evenwicht, is dat een van de grenzen die mijn tienermeisje net niet is overgegaan.

Gelukkig.

Maar ik zeg bewust ‘net niet’ want die grens is oh zo verleidelijk, en de sociale druk zo ontzettend keihard. En mijn kind, maar ook veel van haar vriendinnen hebben toch flinke schade van die sociale druk, nu al, zo jong als ze zijn.
En dat is nu precies de reden dat ik niet keek: ik voel me schuldig en tekortgeschoten als ouder, dat wij geen veilige, onbezorgde jeugd voor deze kinderen konden garanderen, dat ze op moesten groeien onder zoveel druk dat ze wel moesten wegvluchten in eetproblemen en dwangstoornissen, in overmatig drankgebruik en andere ellende.

Anorexia als hype
Een goede vriend van mijn dochter herinnerde mij er vanochtend op Facebook weer aan hoe het zo ontzettend mis heeft kunnen gaan met deze ziekte voor veel kinderen; anorexia was een internethype:

Anorexia was een tijdje super hip toen de pro-anna websites aan het licht kwamen. Maar sindsdien is de ‘hipheid’ er weer van af. Wat natuurlijk te bizar is.
Ik denk inderdaad dat jij als iemand die in een gebied zit waar het redelijk vaak voorkomt dat je het minder snel zou vergeten. We moeten er constant aan herinnerd worden.’

Een eetstoornis als internethype, dat was inderdaad een grote aanleiding voor velen om die grenzen van anorexia te gaan verkennen. Maar waarom wordt zo iets een hype in vredesnaam? Waarom gaan kinderen hiermee experimenteren? Wetenschappelijk kan ik het niet onderbouwen maar ik heb het gevoel dat ik hier, onder de rook van Den Haag, in een gebied zit waar het veel vaker voorkomt dan elders, de hype is hier destijds dubbel en dwars aangeslagen.

Als ik zie hoe hoog de sociale druk hier is onder de pubers, vind ik dat een heel plausibele verklaring voor die vele anorexia-gevallen. Je MOET aan het perfecte plaatje voldoen want anders heb je letterlijk geen leven, word je uitgekotst en misschien uiteindelijk wel levenloos gevonden in het bos als je zo wanhopig bent dat je geen uitweg meer ziet. (ook het drama Anass hebben wij hier van zeer nabij meegemaakt helaas.)

Zo kom ik weer terug bij mijn schuldgevoel, bij mijn gevoel tekortgeschoten te zijn als ouder. Ik geef blijkbaar zo’n slecht voorbeeld dat mijn kinderen in navolging daarvan niet anders weten dan hun eigen wereld op te bouwen binnen dit kader. Want dat doen kinderen toch? Ze volgen ons voorbeeld, en maken daar hun eigen, in dit geval keiharde, wereld van. En wat is dit kader dan, wat is die blijkbaar net zo keiharde wereld die ze als voorbeeld hebben?

De ik-cultuur. Het narcistische wereldbeeld heerst.

Dat wereldbeeld, daar kan geen enkel kind tegenop, daar zijn ze veel te kwetsbaar voor. Wij maken onze eigen kinderen kapot voordat ze een kans hebben gekregen, met ons eigen gedrag.

We moeten ons met zijn allen schamen!

 

Als je de documentaire wilt zien, hier is de link.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

2 reacties

  1. Rolande de Bruyn on

    Het is inderdaad in de wereld van nu niet makkelijk voor onze kinderen.
    Maar was al een probleem van vroeger, was men te dik, niet gekleed zoals de mode het voorschrijft, een beugel en nog veel andere dingen waren voor de pestkoppen een reden om je als tiener het leven zuur te maken.
    Een schuldgevoel mag je je zeker niet aanpraten, het zijn anderen die schuldig zijn, ook ik heb het moeten meemaken niet aanvaard worden tijdens mijn tienerjaren….
    Anorexia was toen nog een probleem waar men niet over sprak, het ontbreken zelfvertrouwen is de grootste boosdoener …. Denk ik !

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: