Omslagpunt

0

geralt / Pixabay

Vandaag is Joep jarig. Hij is 12 jaar vandaag.

Het voelt als een omslagpunt. Hij gaat van kind naar puber.

Het is een leeftijd waar ik me jaren op voorbereid heb. Want al heel vroeg in Joeps leven wist ik dat ik hem zo veel mogelijk handvatten en vaardigheden moest meegeven om enigszins mee te draaien in deze wereld. Gedrag dat nog schattig is bij een kind van vier is namelijk op je twaalfde lang niet meer sociaal geaccepteerd.

Ik weet niet of ik het afgelopen jaren goed heb gedaan, volgens mijn omgeving wel. Maar ik vraag me regelmatig af of ik niet meer had kunnen doen. Joep kan zich redelijk handhaven in veel situaties. Hij kan mee naar de supermarkt en mee uiteten. Hij kan zich duidelijk maken met een I-pad, (want praten doet hij nog steeds niet). Hij kan netjes eten en hij is zindelijk.

Verder is hij vrolijk en rustig. Hij is niet agressief en gilt niet bij elke gelegenheid. Ik weet echter niet goed of dit aan mijn geweldige opvoeding ligt of dat het geluk is.

Aan de andere kant kan hij niet goed tegen drukte en gillende kinderen. Dan gaat hij ook heel hard brullen. Ook maakt hij nauwelijks contact met andere kinderen. En hij vindt het ook moeilijk om zichzelf te vermaken zonder computer. En als hij overprikkeld raakt, weet hij zich geen raad met de situatie.

Nu is hij 12 en staat hij aan het begin van de puberteit. Ik heb geen idee hoe Joep zich gaat ontwikkelen.

Ik zie hem wel veranderen, maar ik weet nog niet welke kant het op gaat. Tot op heden is hij rustig en in sommige dingen ronduit makkelijk. Soms trekt hij zich helemaal in zichzelf terug. Dan is hij niet te bereiken. Dat zijn de aller moeilijkste momenten. Hij lijkt me dan niet te horen of te zien. Ik weet niet of hij het naar zijn zin heeft of dat hij juist ongelukkig is. En het aller ergste is dat ik hem niet kan helpen.

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: