Ik ben nu bezig met een dwangbuis maken

0

1950-corset

Nou niet gaan denken omdat ik toevallig vaste verkering heb dat het een relatie met noodzakelijke doorsmeerbeurten en recht op-en-neer bed capriolen is. Dacht ik eerder dat ik nogal wat meegemaakt had op erotisch gebied en heb ik dat ook uit en te na uit de doeken gedaan, het kan erger. De kunstenaar bleek een jochie met een niet uitgewerkt fetisje en de gigolo had er in theorie van alles over te melden maar de praktijk was op een sporadische uitspatting na ver te zoeken. Alle meneren daarvoor heb ik verder niets over te melden. Daar was ik na een, hooguit twee keer wel klaar mee. In de zin van niet klaar gekomen en daar ook geen zin in hebbende.

Ik dacht mijn leven dus verder te moeten slijten met een poes, een pornofilmpje af en toe en wat onhandig gechat met deze of gene gedurende plots optredende nachtelijke behoeften. Onhandig van hun kant dan, ik weet wel raad met woorden optikken. Blijkt echter dat ik niets, maar dan ook niets weet van de wereld die zowel kunstenaar als gigolo dachten te kennen. De wereld van spanning, overgave, vertrouwen en voelen zonder remmingen. Na een schoorvoetende bekentenis van mijn kant tijdens een ik meen appje kreeg ik van mijn toen-nog-niet-lief een hartelijk: ‘Ik schrik nergens van hoor.’ Het bleek het understatement van het jaar. Van mijn leven zelfs.

De man heeft nogal een verleden op erotisch gebied. Zoals elke man van zijn leeftijd maar dan anders. Zo erg dat ik er zelfs nu nog af en toe moeite mee heb. Maar uiterst nieuwsgierig als ik ben wil ik ook weer niets missen. Ook weer een puntje want ik ben een beelddenker plus walgelijk jaloers. Dat was ik nooit maar deze ongemakkelijke karaktertrek heeft zich ontwikkeld door allerlei gruwelijk verteerbare gebeurtenissen in het recente verleden.

Wat wel helemaal koren op mijn molen is, is dat hij graag met me showt. Op straat, in openbare gelegenheden en zelfs bij de visboer. Da’s allemaal niet zo moeilijk, ik kleed me graag zo aardig mogelijk aan en ik schijn een bepaalde blik in mijn ogen te kunnen toveren waarbij mannen alleen nog maar kunnen denken aan zweterige seks. Ik kan dat.

In de aanloop naar een stapje verder, ik krijg het ter plekke benauwd bij de gedachte maar ik doe het lekker toch, diende er een verschrikkelijk prachtig leren korsetje te komen. Maatwerk, let wel. De meneer die de kunst van het naaien van zulke kledingstukken als geen ander uitoefent was een type dat ik nog nooit eerder aanschouwd noch aangehoord had. En een goede kennis van mijn lief. Wat ik daar heb aangehoord heeft mijn blik op sommige zaken best veranderd. Het gemak waarover pakweg dwangbuizen, hondenkettingen en urine opvang dingen (ik ben even de naam kwijt), werd gesproken, was verbijsterend. En reuze interessant natuurlijk. Ik heb een grote bek maar ben eigenlijk een muts met principes. Dat ga ik trouwens niet veranderen. Die principes. Dat korset wil ik echter graag aan de buitenwereld tonen met mij er in. En niet bij de visboer. Dus wordt vervolgd.

 

Afbeelding: L’Officiel de la Mode n°343 de 1950

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: