Hoe communiceert mijn zoon.

1

Dit is de laatste dag, deze week, dat ik jullie rondleid in mijn mini-zorgorganisatie. Natuurlijk heb ik niet alles kunnen laten zien en vertellen. Dit laatste verhaal wil ik wijden aan de manier van communiceren van mijn zoon.

Tot zijn zesde jaar gaf mijn zoon door je hand te pakken en daarmee aan te wijzen, aan wat hij wilde. Soms gebruikte hij daarbij geluid. Als je niet begreep wat hij bedoeld werd hij boos. Dan huilde en gilde hij en hij sloeg dan op zijn hoofd.

Dit vonden wij als ouders niet zo’n effectieve manier van communiceren. Bovendien is het nog prima als je iemand mee trekt als je 6 bent, als je 13 jaar bent is dat een stuk minder schattig en sociaal geaccepteerd.

Met deze gedachte, besloten we, samen met het Centrum Autisme, hem PECS (Picture Exchange Communication System (van Pyramid Educational Consultants, Inc.)) aan te leren. Hierbij geeft hij aan met plaatjes wat hij wil. De plaatjes zitten in de vorm van geplastificeerde kaartjes in een map.

Toen wij begonnen, wilde het KDC (Kinderdagcentrum) niet mee werken. Hun argument was “Wij hebben hem getest en zijn IQ is te laag. Hij kan dat niet.”
De stoom kwam uit mijn oren toen ik dit hoorde. En het zorgde voor een pittige aanvaring met het toen net nieuwe locatiehoofd. Dit ging hart tegen hart. Hij durfde, in het heetst van de strijd, zelfs te beweren, dat hij uit het belang van het kind handelde. Hij had geluk dat dit gesprek over de telefoon gevoerd werd, anders had ik hem plat gezegd ‘een stoot voor z’n kanis’ verkocht.

Ik gaf hem de boodschap dat wij thuis gewoon gingen beginnen met het aanleren van PECS en dat het KDC later mocht mee genieten van onze inzet. We hielden het KDC dagelijks op de hoogte van de vorderingen. Al was het alleen maar om te pesten.

Binnen twee weken had mijn zoon door dat hij met een plaatje kon vragen om een gewenst voorwerp en konden we naar de volgende fase. Binnen twee maanden konden we al met een map vol plaatjes aan de slag. Toen besloot het KDC toch maar in te stappen. De begeleiders kregen een cursus en mijn zoon kreeg een PECS-map. Wij waren toen al bezig met het maken van zinnen.

Inmiddels is er geen enkele discussie meer over of mijn zoon het communicatiesysteem aan kan. Ik overleg nu regelmatig met de begeleiders wat we hem nog meer kunnen aanleren.

Onlangs zijn we begonnen met het gebruik van een I-pad in plaats van een map met plaatjes. We maken hiervoor gebruik van een speciale app: He Hajo. Er is ook een PECS-app, maar deze is Engelstalig en kost $99,—. He Hajo is Nederlands en gratis. De app is ontwikkeld door Stoffel Haagsma en mede mogelijk gemaakt door De Zonnebloemschool in Emmeloord, het Innovatiefonds Zorgverzekeraars, het Fonds Verstandelijk Gehandicapten, het Coöperatiefonds van de Rabobank en de Stichting Beheer Voormalig Bezit Kruisvereniging Noordoostpolder.

Deze app maakt het communiceren voor mijn zoon nog makkelijker. Het apparaat is veel handzamer als de map en er zit ook geluid bij. Hij vindt het leuk om de plaatjes te bekijken en lijkt zelfs pogingen te doen om te vertellen naast het vragen stellen.

Leuk om bij dit verhaal te vertellen, is dat mijn ruzie met het KDC de deur heeft geopend voor veel andere kinderen. Doordat mijn zoon heeft bewezen dat een test niet doorslaggevend is, wordt er nu met meer kinderen eerder begonnen aan nieuwe leer- en communicatiemethodes. Er wordt gewerkt met dagplanborden, PECS, TEACHH (Treatment and Education of Autistic and related Communication Handicapped Children) en ABA(Applied Behavior Analysis).

foto van HeHajo-app, gratis te downloaden via I-store.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

  1. Ja dat ken ik ,ik had vroeger in mijn TL ook een vrouw (23 jaar oud) die communiceerde op twitter ook met plaatjes ,vond dat vrij gemakkelijk en begreep meteen wat ze bedoelde.
    Lieve groeten aan Moeder en een extra dikke knuffel voor de Zoon ! XxX

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: