Autismeweek 2015: De rommellade

1

Het is moeilijk te peilen wat mijn kind nu leuk vindt om mee te spelen. Hij speelt namelijk niet zoals de meeste kinderen. Wat hij in ieder geval graag doet is uitstallen. DVD’s legt hij verspreid over de tafel. Boekjes, tijdschriften, fotolijsten en zelfs de krant liggen uitgestald door het hele huis. Als er een aantrekkelijk plaatje op staat wil hij het hebben. En hij wil het dan het liefst in het zicht houden.

Op het hoogtepunt van zijn uitstalwoede lag de salontafel, het bureau en zijn bed vol met spullen. En wat hij niet wilde hebben, gooide hij op de grond, dus die lag ook vol. We konden geen kopje meer op tafel zetten. En het was een wonder dat hij elke nacht in zijn bed sliep, want daar was eigenlijk geen plek om te liggen.

Regelmatig ruimden wij, als hij naar het kinderdagcentrum was, alles weer op. Maar zo gauw hij weer thuis was, trok hij alle kasten weer leeg en haalde zo nodig nog meer troep te voorschijn. Bovendien was het haast onmogelijk om alle boekjes, tijdschriften, kleurboeken, dvd-hoesjes en verfomfaaide foto’s netjes op te ruimen. Want waar leg je spullen die ieder normaal mens bij het oudpapier zou gooien?

Ook autistische kinderen groeien en daarom besloten wij mijn zoon voor zijn tiende verjaardag een nieuw bed te geven en ook bijpassende kasten. En toen kreeg ik een briljant idee: een rommellade. Een grote diepe lade onder in de kast waar alle, in mijn ogen waardeloze plaatjes, boekjes en wat hij verder nog kan bedenken in kunnen.Toen de kamer klaar was, deed ik al zijn bende in de lade.

Omdat je bij autistische kinderen moeilijk kunt voorspellen hoe ze reageren op iets nieuws, introduceerde ik hem voorzichtig in zijn nieuwe kamer. Hij vond het geweldig. Hij klom meteen in het bed, om eens even lekker te stoeien en te keten. Ook liet ik hem de rommellade zien. Enthousiast begon hij hem leeg te halen en alles uit te stallen in zijn nieuwe bed. Ik was erg blij met deze reactie. De rest van de middag liet ik hem lekker in zijn kamer spelen.

De volgende dag ruimde ik alles weer op. Toen hij die middag na thuiskomst liep te zoeken, liet ik hem de lade weer zien. Blij begon hij er weer in te spitten. Na dit een paar keer te hebben herhaald, wist hij dat hij in deze lade altijd al zijn mooie spulletjes terug kon vinden.

Klaarblijkelijk geeft de lade hem veel rust. Mijn huis en zijn bed liggen haast nooit meer vol met boekjes en dergelijken. Een enkele keer trekt hij de lade weer open om er lekker in te zoeken en er iets moois uit te halen. Dan heeft hij het reuze naar zijn zin. Het lijkt wel of hij het een fijne gedachte vindt, dat hij al zijn mooie spulletjes in die lade kan vinden. Hij lijkt het uitstallen, meeslepen en in het zicht houden niet meer zo nodig te hebben.

Prachtige uitvinding zo’n lade. Voor mij is het een rommellade. Voor hem is het een baken.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: