De maakbare wereld, een tuinblog

0

Zondagmiddag, de zon schijnt eindelijk, en ik hoor mijn buurvrouw een beetje vinnig haar man opdrachten geven. ‘Nee niet daar, dat wordt te veel, daar langs de rand is het leuk.’ De net gekochte planten worden in de compleet leeg geschepte, nieuw aangelegde tuin gerangschikt.

Ik bedenk hoe kaal het daar moet zijn en huiver, ik hou zo van oude tuinen, het mysterie, het wilde, het romantische… Maar ik begrijp het, waarom ze de mooie oude tuin die bij het buurhuis hoorde weg hebben laten graven, de bijna een eeuw oude appelboom hebben gerooid en de oude kas hebben gesloopt, ik begrijp waarom ze alles letterlijk  compleet vernield hebben en opnieuw begonnen zijn.

De wereld is nieuw en maakbaar, daar achter die schutting.

Onze huizen, en dus ook onze tuinen, zijn meer dan 80 jaar oud en je krijgt dus nogal wat ongewenste woekeraars gratis bij de aankoop van je dure huis. Wij kochten er destijds, 13 jaar geleden, een paarhonderd vierkante meter zevenblad, een stuk of 30 flink doorgeschoten coniferen, 15 m2 braamstruik en nog een paar meter brandnetel bij. Het mosveld lag in het midden daarvan, en het gras had al jaren geleden besloten dat het in de voormalige perken beter toeven was.
Maar wij konden dat hebben, naast het opknappen van het in vooroorlogse staat zijnde klushuis, zouden wij die tuin ook in oude glorie herstellen, dat wisten we zeker. En dat betekende niet compleet leegscheppen, zoals de nieuwe buren nu hebben gedaan. Want dat resulteert steevast in het leuke Eigen-huis-en-tuin-Gamma sfeertje wat je nu juist niet bij een klassiek herenhuis als het onze wilt. Nee dat betekende, restaureren wat de moeite waard was, met beleid snoeien en kappen, de oude structuur herstellen en alleen aanplanten wat echt paste.

Enkele jaren hebben we echt geloofd dat we het zouden redden, dat we het zouden winnen van het mos, de coniferen en het zevenblad. Dat de bramen lekker zouden zijn als we ze goed snoeiden en de groenten het zouden winnen van de slakken en de meeldauw. Maar nu, al die jaren later, na poging nummer zoveel om het zevenblad uit de perken te krijgen, na het wegkappen van de braam en alle coniferen, na het verliezen van de prachtige oude magnolia en rododendron die het loodje legden na de zoveelste overstroming door de hedendaagse monsterregenbuien, leggen wij ons er bij neer. Het gras vindt het gewoon fijner in de perken, en het heeft best leuke bloeihalmen, als afwisseling tussen de bloemen. Mos is ook groen en zevenblad… dat bloeit schitterend!
If you can’t beat it….

 

Een deel van mijn voortuin, ergens zit nog een paadje met 100 jaar oude rode bakstenen klinkertjes, meegenomen uit de oude tuin van mijn oma als aandenken, gelegd in een hele formele structuur. Allemaal verstopt onder de woekeraars en laat ook maar. Het zevenblad bloeit dus…

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: