Leven met autisme: Ik sta op en ik neem mee

0

Soms zorgt mijn zoon voor onstuimige lachbuien bij mij. Vanmorgen kwam hij de woonkamer binnen met in zijn handen een collage met foto’s van de Efteling. Het frame waarin deze foto’s zitten is 50 cm. bij 70 cm. groot, en dus bijna net zo groot als hijzelf. Deze collage hangt normaal boven zijn bed. Het is voor hem een hele klus om het van de muur te halen, maar als hij iets in zijn hoofd heeft, dan moet dat ook gebeuren.

Omdat het ding zo groot is waggelt hij een beetje. Hij manoeuvreert keurig tussen de deuropening door en loopt naar het bureau. Daar legt hij hem neer. Zo kan hij er naar kijken terwijl hij op de computer YouTube-filmpjes kijkt. Het ding is alleen zo groot dat hij niet meer bij het toetsenbord kan en ook is er bijna geen ruimte voor de muis. ‘Zet dat ding dan rechtop tegen de muur’ zou je zeggen. Maar nee, dat moet niet. Het moet en zal plat liggen, zodat hij er goed bij kan. Hij puzzelt net zo lang tot het ding naar zijn zin ligt. Dat hij zelf niet meer kan zitten? Ach dat is en detail.

tumblr_inline_nlilq4Tjkh1solr4q_1280 kris

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: