Kortsluiting

0

 

Vandaag viel bij ons de stroom uit. Gevalletje van een doorgebrande stekker.

Maar daar begrijpt mijn autistische zoon Joep natuurlijk helemaal niets van. In eens was het licht uit en nog erger de computer. Huilen huilen. En terwijl ik naar de meterkast liep, liep hij huilend achter mij aan.

Eenmaal het licht en de apparaten weer aan kalmeerde hij enigszins.

Totdat hij er achter kwam dat de Wifi ook uit was en dus niet meteen het internet op kon. En omdat zijn vader en ik dat niet à la minute konden oplossen, (routers zijn zó langzaam) raakt hij dus gefrustreerd. Gillen, huilen en op zijn hoofd slaan was het gevolg. En dat kon mijn echtgenoot dus even niet hebben. Met als gevolg dat die ook gefrustreerd raakte. Waardoor Joep nog harder te keer ging.

In allerijl probeerde ik Joep weg te leiden van mijn man, om te zorgen dat die zonder gestoord te worden de Wifi weer aan de praat zou krijgen. En zodat Joep enigszins zou kalmeren. Ondertussen zette ik Joep aan het avondeten om hem een beetje af te leiden.

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Joep bleef brullen en op zijn hoofd slaan en zijn vader kwam om de twee minuten om de hoek roepen dat ie op moest houden en normaal moest doen. Iets wat Joep op dat moment echt niet kan (en ja dat weet mijn man achteraf gezien ook wel). Ik bleef heel rustig en zachtjes praten en Joep zijn aandacht bij het eten te houden. Wat niet makkelijk was, want Joep wilde steeds naar de computer om te kijken of de Wifi het al deed. Wat mijn man weer vreselijk op zijn zenuwen werkte.

Gelukkig kreeg mijn man, zoals verwacht de Wifi weer aan de praat. En kalmeerden de twee heethoofden weer snel. Hoewel Joep nog lang nodig had om de paniek en de stress een plaats te geven.

En ik? Ik had zoals gewoonlijk weer eens hoofdpijn.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: