Jankert

1

 

 

 

 

Tegenwoordig kan ik uitgemaakt worden voor jankert. Meestal na een opmerking die ik me persoonlijk aantrek en dat zijn er nogal wat zo gedurende de dag. Soms ook gewoon zo maar. Jaren- en jarenlang heb ik niet gehuild. Heel soms uit boosheid maar ook dat was zelden want ik ben slecht in boos zijn. Heel soms uit zelfmedelijden maar dat is een emotie die ten strengste verboden is door mezelf. Zelfs een half jaar therapie bij een leuke Dr.Rossi, daarna gaf hij de moed op want ik mankeer niets officieels, heeft me niet aan het janken gebracht. En hij deed zijn best hoor, die psychologisch geschoolde jongen. Ik was namelijk bang dat als er een scheurtje in de dijk zou komen dat er dan geen houden meer aan zou zijn. Zoals meestal heb ik gelijk gehad. Ik jank nu om een scheet. Ik zit dit stukje snikkend te tikken.

Alleen. Want mijn huisgenoten zijn er niet en de hond zal het worst zijn wat ik doe. Want huilen in gezelschap is niet de bedoeling, nog steeds niet. Ik mag dat wel hier, maar het is moeilijk. Het is al gauw van: ‘waarom huil je?’ Dat krijg je dan. Of: ‘man der mannen doe er wat aan want ze huilt dus ze is verdrietig’, en dan moet er getroost worden. Dat is heel fijn allemaal. Wat ze hier ook doen is praten. Dus dat als ik uitgejankt ben dat ze dan willen communiceren. En dan is het hek van de dam want dat ben ik niet gewend. Want jeetje, er is nogal wat aan het handje. Geen werk, geen inkomen, geen zekerheid en wel een leven. Overleven wil ik niet meer, ik wil leven en gelukkig zijn en zo. Ik wil een trappetje verder op de piramide van Maslov. Eten en drinken en slapen dat gaat prima hier. Beetje pijn in mijn nek want de hond, afmeting kalf en 75 kilo schoon aan de haak, kruipt respectievelijk op bank en bed en ik ben in een maand tijd 5 kilo aangekomen. Die controle is er dus, vermits de huurachterstand van de huisgenoten wordt weggewerkt.

Maar dat praten, dat blijft een gedoe. Ik voel me nogal snel aangevallen namelijk. Ik ben altijd aangevallen en beoordeeld en becommentarieerd. Vanaf dat ik een kleuter was. Nooit was iets goed genoeg. Een negen had een tien moeten zijn, mijn haar moest krullen en mijn gedrag liet ook nogal wat te wensen over. Dan krijg je dat, dan ga je alles opvatten als een verwijt en dat in combi met mijn verlatingsangst is dodelijk. Maar gepraat zal er worden want dat helpt volgens de man der mannen en zijn ex. Dus ik begon dapper afgelopen week. Al jankend en piepend. Ik kon niet meer stoppen, het bleef komen. Alle hartenpijn, onzekerheid, frustratie, twijfel en wanhoop. Gierend en zonder te remmen in de bochten. En toen gebeurden er nog wat dingetjes die me pijn deden en dat kiemde lekker op die natte bodem en nu is er geen houden meer aan. En ik mag niet janken zonder er over te praten. Kost heel wat tijd allemaal. En mijn make-up loopt uit. Er is altijd wel wat te janken.

 

Afbeelding: James_Jester / Pixabay

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

  1. Ik vind dit niet leuk voor je en dislike knop zit er niet op.
    Ik huil met je mee en struikel zelfs over een stofwolk. Besloten dat dr. Rossi dit mag drogen, hoef ik ook niet zoveel te zeggen.
    Gooit een virtuele zakdoek op, ook dit is leven. Meer heb je niet nodig, oja en een flesje water. Moet wel op peil blijven, waterniveau, anders droog je zo uit.
    Komt goed. X

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: