Internationale vrouwendag 2018, wat hebben wij nu nog te zeuren?

0

Een paar dagen geleden had ik een gesprek op Twitter, over hoe het vroeger was in Nederland, in de tijd van onze moeders en grootmoeders. Over vrouwen die misschien wel wilden werken maar verplicht thuis moesten zitten omdat de wet dat nu eenmaal voorschreef. Want mijn moeder, en mijn oma, waren tot 14 juni 1956 handelingsonbekwaam. Zij moesten volgens de wet hun echtgenoot om toestemming vragen voor alle officiële handelingen die ze wilden doen en werden ontslagen uit hun functies in overheidsdienst op het moment dat ze in het huwelijk traden, het was hun ook wettelijk verboden te werken.

Ik ben 54, in mijn jeugd waren de meeste vrouwen thuis. Daar werd niet over gemopperd, het was zo. Het werd in mijn omgeving eerder vreemd gevonden als vrouwen werkten, ja de boerenvrouwen, de winkeliers en de vrijgezelle vrouwen, dat was geaccepteerd, maar verder was je thuis. Getrouwde vrouwen hoorden niet te werken, het was in de ogen van de vakbonden zelfs een verworven recht: nooit meer terug naar de 19e eeuwse toestanden van vrouwen die onder slechte arbeidsomstandigheden moesten werken om te overleven. En het idee werd nog eens gekoesterd door de nog stevig gelovige samenleving, het gezin als hoeksteen van die samenleving, daar hoorde een vrouw bij achter het aanrecht.

Met dat voorbeeld voor ogen heeft het mij en waarschijnlijk veel van mijn leeftijdsgenoten wel enig denkwerk gekost om onszelf achter dan aanrecht vandaan te krijgen. We haalden diploma’s en universitaire graden, kregen goed betaalde banen en kinderen en oeps… daar ging het alsnog mis. Met hetzelfde gemak belandden velen van ons weer geheel of gedeeltelijk achter dat aanrecht. Want iemand moest toch voor die kinderen zorgen, en tja, dat konden wij als de beste, dat zat nu eenmaal al generaties lang in onze gewoontes gebakken.
Als ik nu naar mezelf kijk, mijn kinderen zijn tieners en ik werk nog steeds niet full time. Buiten het feit dat de arbeidsmarkt ook niet echt meewerkt voor ons leeftijdsgenoten, eigenlijk vind ik het wel prima zo, een luxeprobleem, of een luxe, ik mag maar hoef niet. Hier is de echtgenoot nog steeds keurig de kostwinner, zoals het heurt.
En als ik de berichtgeving over dit onderwerp volg, ben ik niet de enige, vergeleken met de andere Europese landen werken Nederlandse vrouwen nog steeds de minste uren, komen veel vaker direct al in deeltijdfuncties terecht en doen er weinig aan om dit te veranderen. De Nederlandse vrouw werkt gemiddeld 29 uur, tegenover 37 uur van de man.

Echter er is 1 verschil met oma’s tijd: het is nu onze eigen keuze, en niet opgedrongen vanuit wetgeving en sociale druk. Het feit dat we door minder te werken economisch ook minder zelfstandig zijn en als niet gewenste consequentie financieel dus kwetsbaar zijn, is onze eigen keuze, niets of niemand staat ons in de weg om dit te veranderen. Alleen wij zelf, maar blijkbaar vinden we het met zijn allen nog steeds wel makkelijk zo.
Het is vandaag 8 maart, Internationale Vrouwendag, een dag om weer even stil te staan bij onze verworven rechten. Die hebben we in dit land, we hebben alles wat we nodig hebben om gelijk te zijn aan mannen. We moeten niets en mogen alles, en hebben helemaal niets meer te zeuren.
Het enige dat we nog moeten leren, is de ballen krijgen om onze rechten optimaal te gebruiken.

SUCCES DAARMEE!

 

Bronnen: 

Internationale vrouwendag 2018

Nederlandse vrouwen werken de minste uren van Europa

Vrouwen tot 1956 handelingsonbekwaam

Vrouwen in de jaren 50

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: