Het vierde decennium

2

Ik ben inmiddels bijna 39. En omdat ik vroeger de gewoonte had om vrienden uit te zoeken die ouder zijn dan ik, zijn veel van mijn huidige vrienden tussen de 40 en de 50 jaar oud. En dat betekent dat de eerste slachtoffers van het leven gaan vallen.

Ik heb er nooit zo bij stil gestaan en tot mijn 35e dacht ik dat we allemaal minimaal 80 jaar oud zouden worden. Helaas niets is minder waar. Binnen twee jaar hebben maar liefst drie mensen in mijn directe omgeving te maken hebben gehad met ernstige gevolgen van hart en vaatziekten. Eén van hen heeft het zelfs niet overleefd.

Afgelopen maand was mijn eigen partner aan de beurt. Hij voelde zich al een tijdje niet lekker. Hij sliep slecht, klaagde over een vol gevoel, benauwdheid en hartkloppingen. Maar ja het is winter en iedereen is door de griep geveld. Dus hij nam een extra dagje vrij en melde zich een dagje ziek. En hoewel het niet echt beter ging, ging hij toch maar weer werken, want het was zo druk op zijn werk.

En dan komt dat weekendje weg in de Efteling. En het is leuk. Onze zoon Joep is blij om Klaas Vaak te zien en geniet van het spookhuis en het sprookjesbos. Joep gaat zelfs een beetje praten en zegt het woord Symbolica. Maar mijn man is ziek.  Hij heeft het koud. Hij heeft geen eetlust en voelt zich benauwd. Hij is moe en slaapt slecht. Voor ons, met name voor Joep, sjouwt hij achter ons aan.

Maandagavond komen we thuis en dinsdagochtend besluit hij zich ziek te melden. “Mooi” zei ik “dan kun je vandaag een afspraak maken met de huisarts”

De volgende dag kan hij terecht bij de huisarts. Deze constateert een veel te hoge hartslag en stuurt hem naar de polikliniek voor een longfoto. Mijn man doet er nog lacherig over.

Donderdag 8 uur ’s morgens gaat de telefoon. Dat is niet goed. Helemaal niet goed!

Of mijn man binnen het uur bij de huisarts kan zijn, want er zit enorm veel vocht achter zijn longen.

Eenmaal bij de huisarts is krijgt hij een hartfilmpje en die is niet goed. Er wordt bloed geprikt en de bloedwaarden zijn niet goed. Dus hij mag meteen door naar de Eerste Hart Hulp in het ziekenhuis. Daar wordt hij aan de hartbewaking gelegd en ik krijg bijna zelf een hartverzakking. Een hartslag van 110 slagen per minuut en een bloeddruk van 265/205. Ik geloofde mijn eigen ogen niet.

De verpleegkundigen en de cardioloog ook niet en bevelen hem meteen tot bedrust en bovendien mag hij tot nader orde niet eten en niet drinken en krijgt hij een nitroglycerine pomp want die bloeddruk moet omlaag en dat vocht achter zijn longen moet weg. Mijn man is er laconiek onder. Hij beseft de ernst nog niet en hij ziet niet wat de verpleegkundigen en ik zien.

Maar bij mij schiet het door mijn hoofd, dat hij in de Efteling dood neer had kunnen vallen. Hij had ook onderweg naar huis in de auto niet goed kunnen worden. We zijn door de oog van de naald gekropen. Het is maar goed dat Joep niet in de achtbanen wil, want dat had mijn man niet overleefd.

We zijn inmiddels twee weken verder. Mijn man is thuis met een sloot aan medicijnen en een strikt zout-beperkt dieet. Ook hij beseft nu ook dat het kantje boord was. We zijn nog niet klaar met de onderzoeken en we hebben ook nog geen diagnose. Maar een ding is zeker. Ons leven is nooit meer het zelfde. De onbezorgdheid is weg.

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

2 reacties

  1. Erg heftig, je leven staat op zijn kop.Heb hetzelfde met mijn partner meegemaakt op 40 jarige leeftijd.Ik werkte zelf op Cardiologie en het is door snel handelen bij een beperkt infarct gebleven.Maar je gaat hierdoor anders leven.Tegenwoordig zijn ze wel kundiger geworden op cardiologisch gebied.Wij hebben op een andere manier toch het leven weer kunnen oppakken en is nu al 30 jr. Geleden .Hoop dat het jullie ook weer goed kan gaan .Sterkte💓

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: