Het verleden ligt nooit achter je

6

pvv logo‘Wat ben ik toch een hypocriet’, dat spookt vaak door mijn hoofd als ik weer tekeer ga tegen een PVV’er, of het opneem voor een vluchteling of Moslim.

Niet omdat het niet welgemeend is, want dat is het wel degelijk. Het is omdat ik nog maar kort geleden bij de groep hoorde, of wilde horen, waar ik nu zo op afgeef.

Dat begon, schat ik, toen ik begin twintig was, misschien zelfs eerder. Maar in ieder geval rond de tijd dat ik naar housefeesten begon te gaan. In de groep waar ik bij hoorde was het ‘stoer’ om je racistisch te uiten, hoe grover hoe beter. De één had het over een ‘stink-Turk’, dan moest de ander daar natuurlijk overheen met ‘untermensch’. Want hoe harder je riep, hoe meer  je werd geaccepteerd als ‘één van ons’. Het duurde niet zo lang of er werden uit volle borst nazi-liedjes gezongen. Ook door mij. Misschien wel vóóral door mij. Ik hoorde vroeger nooit ergens bij, had weinig vriendjes. Dat zou me verdomme niet weer overkomen.

Dus zong ik extra hard. Hoorden ze wel goed hoe erg ik hetzelfde was als zij? Nog maar een schepje er bovenop doen… En daar liep ik met gestrekte rechterarm en een plukje shag onder mijn neus, dat het kekke snorretje van Hitler voorstelde. Iedereen lachen natuurlijk. En ik was de getapte jongen, zoals ik graag wilde zijn.

Waren we dan echte nazi’s? Welnee, gewoon een stel wannabees, meelopers. Veel triester dan ons en vooral mij vind je ze niet vaak.

Toen kwam Pim Fortuyn, die had ook een kale kop. Net als wij. En wat hij zei paste ook wel erg bij ons natuurlijk, Pimmetje zei precies wat wij dachten, maar niet durfden te zeggen! Dat wat Fortuyn zei zelfs nog een heel stuk genuanceerder was dan wat wij hardop schreeuwden, dat mocht de pret niet drukken, hij legitimeerde ons geschreeuw en goot er een sausje van dure woorden en mooie pakken overheen. Waar wij als niet serieus te nemen hangjongeren beschouwd werden, zei nu een gerenommeerd man ongeveer hetzelfde. Een heuse professor nog wel! Nou, die zou toch geen onzin verkopen?

Toen kwam de zesde mei en Pim werd doodgeschoten op het mediapark, ik was die dag toevallig vrij en zag de eerste extra nieuwsuitzending. Verbijsterd was ik!

Maar toen de rellen uitbraken en de linkse politici verantwoordelijk werden gesteld voor de dood van Fortuyn, omdat zij hem hadden gedemoniseerd, toen had ik toch mijn twijfels. Want dat sloeg natuurlijk nergens op. Als er iemand met gestrekt been inging, dan was het Pim wel. Dan moet je ook niet zeuren als je ook scherp weerwoord krijgt. En ik zag wel dat de politieke tegenstanders van Fortuyn een stel koorknaapjes was in vergelijking met Pim zelf… Ik nam weer afstand van het politieke theater. Niet bewust, maar ik verloor gewoon mijn interesse.

Tot ik NuJij ontdekte. Dat was grappig, daar kon je, lekker anoniem, jouw kijk op de nieuwsberichten etaleren. Geweldig vond ik het! Eerst reageerde ik vooral op licht nieuws, ik vermaakte mezelf door grappige teksten te schrijven en had vaak de lachers op mijn hand.

Na verloop van tijd reageerde ik ook serieuzer en toen Wilders met zijn PVV begon was ik steeds vaker op die draadjes te vinden en bemoeide me met de discussie. In het begin nam ik het vooral voor Geertje op, maar naarmate ik vaker reageerde werd ik door tegenstanders van Wilders toch gedwongen om serieus over de dingen die hij zei na te denken. Tot mijn eigen verbazing werd ik steeds genuanceerder en begon ik in te zien dat de dingen waar ik in de loop der jaren in was gaan geloven, op zijn minst wat minder zwart/wit waren, of zelfs helemaal niet bleken te kloppen.

En hoe genuanceerder ik werd, hoe radicaler werd Wilders. Het werd steeds moeilijker, al snel zelfs onmogelijk, voor me om zijn uitlatingen te verdedigen. Dat lag ook deels aan mijn eigen ontwikkeling natuurlijk, hoe meer ik over allerlei dingen nadacht, hoe linkser ik werd. En dat gaat tot de dag van vandaag nog door.

Ik weet niet precies wanneer de omslag bij mij is gekomen, dat ik van extreemrechts naar redelijk, volgens sommigen op Twitter zelfs extreem, links ben gegaan. En over sommige dingen denk ik nog steeds redelijk rechts.
Maar niet over het asielbeleid! Hoe er, zowel door de regering, als door een deel van de bevolking, met wanhopige mensen wordt omgegaan, dat raakt me met de dag meer.
Als ik hoor en lees wat er in Woerden en Steenbergen is gebeurd, schaam ik me diep. Wetende dat ik kort geleden ook één van die amoebes had kunnen zijn  vraag ik me af hoeveel van die gasten echt hebben nagedacht over wat ze roepen. Ik vermoed maar een klein deel, voor het grootste deel zal gelden wat toen voor mij gold, namelijk dat het vooral stoerdoenerij is om er maar bij te horen.

En nu? Nu merk ik dat ik me steeds meer aantrek wat er in de maatschappij gebeurt, zowel in Nederland, als in de wereld. Ik heb heel sterk de behoefte om mijn steentje bij te dragen. Op een positieve manier van betekenis zijn.

Dus ik doneer geld en, binnenkort, tijd. Bij mij in de gemeente is men deze week begonnen met de opvang van asielzoekers, daar ga ik, zodra ik een dag of weekend vrij ben, maar eens informeren hoe ik kan helpen. Want, hoewel ik veel van huis ben voor mijn werk, soms weken achter elkaar, heb ik toch wat meer vrije tijd dan voorheen.
Door mijn nieuwe inzichten is mijn vriendenkring aanzienlijk geslonken. Het overgrote deel van de vrienden van vroeger zie ik niet meer en ik heb ook totaal geen behoefte om daar verandering in te brengen. En zij waarschijnlijk ook niet. Het zou toch maar op ruzie uitdraaien. Als nu iemand het heeft over ‘eigen volk eerst´, of ´grenzen dicht!´, dan kan ik mijn mond niet meer dicht houden en dat komt de sfeer niet altijd ten goede.

Ik zal me in de toekomst blijven verzetten tegen het haatzaaiende gedachtegoed van Wilders en zijn PVV, het gedachtegoed dat nog maar pas het mijne niet meer is. De mensen die mij van toen kenden weten dat en zullen mij een hypocriet vinden. En terecht. Maar ik kan niet meer veranderen wat ik vroeger heb gedacht en geschreeuwd. Ik kan alleen proberen het een beetje goed te maken. Maar terugdraaien kan ik het nooit. Ik zal altijd aan die dingen herinnerd worden. Door anderen, maar vooral ook door mezelf.
Het verleden zal nooit écht achter me liggen.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

6 reacties

  1. Wat een eerlijk blog!
    Natuurlijk loop je mee als je jong bent. Vind je het prachtig stoere liedjes te zingen en bij een groep te horen. En soms blijft dat zo, wordt je geloof in die groep alleen maar groter wat soms leidt tot klakkeloze verering. Dat gaat sluipend en je blijft veilig bij die groep horen.
    Maar jij bent gaan nadenken en je hebt voor een andere weg gekozen, ondanks een zeer bespraakte leider die juist in deze tijd steeds meer aanhangers krijgt door in te spelen op angst. Angst en haat.
    Jij heb een andere keus gemaakt en daarom ben je een Held! Want terugkomen op gedachtengoed wat je lang hebt aangehangen is niet makkelijk. En vrienden verleizen omdat ze jouw keus niet respecteren ook niet.
    Ik heb respect voor die keus.
    En voor jou!

    • Dank je wel. Hoewel ‘held’ overdreven is, maar het klinkt leuk 😉
      Overigens ben ik ook veel ‘vrienden’kwijt geraakt omdat ik hún keuze niet kan en wil respecteren, mensen die na gesprekken blijven volharden in racisme en/of xenofobie, daar wil ik niets meer mee te maken hebben en breek ik mee. Dat is soms jammer, maar het is niet anders. Nogmaals dankjewel voor je mooie reactie…

  2. Met plezier jouw blog gelezen. Het plezier betrof niet jouw keuze maar de manier waarop je tot die keuze gekomen bent. Het maakt mij niet zo veel uit welke politieke voorkeur of religieuze overtuiging iemand heeft als hij/zij maar tot die keuze gekomen is door na te denken. Als iemand mij uit kan leggen waarom een bepaalde keuze gemaakt is, wie ben ik dan om daar een be- of veroordeling aan te geven. Ik kan, mag, en wil niet iemand mijn mening opleggen. Ik mag wel iemand vertellen wat ik vind en hem/haar bevragen waarom hij/zij dat anders ziet. Met iemand die werkelijk nagedacht heeft raak je dan in gesprek. Met iemand die dat niet gedaan heeft verval je in een waarom – daarom spelletje.
    Proficiat dus met jouw meningsvorming en ontwikkelde zelfkennis.

  3. Dank je wel. Ik heb toch wat meer moeite om ieders keuze te accepteren. Als iemand aangeeft fanatiek PVV’er te zijn of anderszins racistisch is, dan kan ik daar niet doorheen prikken. Ik vind absoluut dat ze de keuze mogen maken, maar ik wil die mensen niet meer in om me heen hebben. Als er mee te praten valt, prima, daar sta ik voor open, maar nog tot bepaald hoogte. Ik kan niet meer bevriend zijn met dit soort figuren, kom maar terug als je wel respect voor iedereen op kan brengen, denk ik dan. Vandaar ook de eerste zin van dit blog…

  4. Rolande De Bruyn on

    Als men jong is loopt men een paar jaar mee in een groep waarvan men denkt , yééééééé hier hoor ik nu eens echt bij, tot je tot de conclusie komt ( soms) niet iedereen dat het tocht dat niet is wat je van je leven maken wil.
    Ieder is vrij te laten en doen wat hij wil als het maar een positieve kant heeft en dat heb jij gezien, wat op zich al heel wat is, je bent een eigen persoon en geen groep dat maakt al veel verschil. Respect kunnen opbrengen voor een andere zijn mening is al heel wat, krijg je ook respect van die ander al denk je dan toch anders over het leven…. Dit noemt ik nu levensbagage die je nooit vergeet!!!!

  5. Mooi hoe je dit proces omschreven hebt! En ik begrijp best dat je meegaat met anderen om erbij te horen, zeker als je jong bent is dat belangrijk. Des te meer bewondering heb ik ervoor dat jij je hebt opengesteld voor andere zienswijzen en dat op je hebt laten inwerken. Een andere zienswijze hebben mag, maar ook ik trek de grens bij discriminatie, ongefundeerd haatzaaien, racisme e.d.
    Er wordt ongelooflijk veel geschreeuwd en meestal wil men geen andere mening horen, laat staan daarin meegaan. Ik heb aan deze “andersdenkenden” wel eens gevraagd of zij ooit een vluchteling of een al hier wonende moslim hebben ontmoet. Daarop wordt niet eens geantwoord, maar er wordt direct gescholden alsof ik iets oneerbaars heb gezegd.
    Dus ik heb respect voor jou en je verhaal en ik hoop dat er meer mensen dit inzicht zullen krijgen. Dankjewel!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: