Het glazen plafond

1

In het geweld van de nieuwjaarsborrels viel ik deze week midden in een gezellig gesprek over ongelijke kansen op de arbeidsmarkt voor man en vrouw. Met mijn neus in de glühwein, zeg maar. Nu word ik er door het drinken van dat limonadeachtige spul uit plastic bekertjes al niet beter op, na het horen van de uitspraak

‘Vrouwen willen gewoon geen carrière, ik snap er niks van’  

gaat het meestal keurig onder controle zijnde duiveltje in mij in volle weerbarstigheid los. De-man-van, hij schrok best wel van me.
‘OOOOOhhh, dus daar komt dat glazen plafond vandaan!’ roep ik over de hoofden heen. ‘Wat verhelderend dat dat nu eindelijk duidelijk is! We willen dus gewoon niet werken, AHA!’

‘Nou ehhh…’ De-man-van stamelt wat, en schudt zijn plastic bekertje met afwerende bewegingen heen en weer. Ineens lijkt hij het gevonden te hebben. ‘…Kijk, mijn vrouw, die ging gewoon part- time werken en bij de kinderen zitten hoor.’
Ik kijk Mijnvrouw aan, ze glimlacht soort van berustend en houdt wijselijk de mond. Misschien had ik dat ook wel moeten doen want die nieuwjaarsborrel heeft niemand meer bewust meegemaakt, vrees ik, maar het is zo’n leuk onderwerp.
Nu moet ik erbij zeggen dat op dit moment het boek ‘Lean in, woman, work, and the will to lead’, van Facebook CEO Sheryl Sandberg bij mij op het nachtkastje ligt, waardoor ik na het lezen van een paar pagina’s de lichamelijke bijna-onmogelijkheden van zwangere, net bevallen en borstvoeding gevende werkende vrouwen al weer lijfelijk voel, dus dat maakt mij extra strijdvaardig. Arme De-man-van. Ik neem nog een beker glühwein en vraag, praktisch als altijd ‘Nou goed, we willen niet, want zwanger, bevallen en kinderen, maar hoe lossen we dit op?’

‘Tja,’ antwoordt hij, nu serieus, ‘eerlijk gezegd weet ik het ook niet, we hebben binnen mijn vakgebied al van alles geprobeerd om meer vrouwen aan te trekken, maar tot nu toe geen succes.’
Ik denk aan mijn eigen ‘carrière’, die toch ook grotendeels in het teken van de kinderen stond en aan de werkgeschiedenis van al mijn vriendinnen, ooit best briljante studiegenotes, die niet anders is. Wat ging er mis?
Of ging er niets mis en moeten we gewoon ophouden met zaniken en achter onze keuzes staan, of het nu thuis zijn voor de kinderen of werken is. Eerlijk gezegd heb ik nooit spijt gehad van mijn keuze. Dus misschien moet ik me die spijt ook niet aan laten praten. Wat een goed voornemen!

Thuisgekomen roept dochter tegen vriend, die languit op de bank met de kat op de buik ligt, ‘jij zorgt later voor de kinderen als ik werk!’
‘Is goed schat, ik blijf wel op de bank met de kat,’ mompelt vriend slaperig. Aan de wil ontbreekt het niet, nu nog de uitvoering…

 

Afbeelding: Skitterphoto / Pixabay

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

  1. Ach, het eeuwig gezeik, vrouwen kunnen net zo goed, zo hard en zo intelligent werken als mannen. Ik heb een groot deel van mijn beroep (bibliotheekassistent) )met vrouwen samen gewerkt en ik heb daar heel prettige herinneringen aan over gehouden. Ik onderschat overigens geen enkele vrouw en dat bedoel ik positief.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: