Het einde van Parkinson

5

Op 3 januari 2017 overleed mijn vader aan de gevolgen van de ziekte van Parkinson.

Hiermee eindigde het leven van een bijzonder en inspirerend man, net als het sprookje dat je aan de Ziekte van Parkinson kunt overlijden. Dat blijkt namelijk wel te kunnen, als je het maar lang genoeg hebt. Mijn vader leefde meer dan 33 jaar met de ziekte en daarmee het grootste deel van zijn leven.

Mijn vader klaagde nooit. Nog nooit heb ik hem één moment horen klagen over zijn beperkingen. Nooit liet hij zich er door uit het veld slaan.

Met volle inzet en passie heeft hij alles gedaan wat er voor hem binnen de mogelijkheden lag. Hij heeft nog tot zijn 49e gewerkt. Nog tot zijn 60e heeft hij auto gereden. Hij heeft samen met mijn oom mijn eerste huis nog verbouwd. Een nieuwe keuken, het verplaatsen van de wc en een nieuwe vloer was geen enkel probleem.
Hij sloeg nooit een verjaardag over en ging elk jaar op vakantie.

Waar velen waarschijnlijk al lang het bijltje erbij neer hadden gegooid, ging hij gewoon door. Zonder mokken en vrijwel altijd met een lach op zijn gezicht.

Maar de Ziekte van Parkinson is onverbiddelijk en wint uiteindelijk altijd. Ook al kreeg het zijn geest er nooit onder, het sloopte zijn zenuwen en spieren.

Aan het einde van het leven kon mijn vader, de man die altijd alles zelf kon, niets meer. Hij kon niet meer lopen zonder hulp, niet meer zonder hulp naar de wc en niet meer verstaanbaar spreken.
En zelfs in die tijd wist hij nog mensen te raken met zijn onuitputtelijke positivisme en zijn aanstekelijke humor.

De laatste mokerslag die de ziekte echter uitdeelde was ook mijn vader zelfs te veel.
Hij werd van de ene op de andere dag veel stijver en verloor de kracht in zijn spieren. Daarna kon hij niet meer zelf eten of drinken. Hij zag dingen die er niet waren. Zijn blaas gaf het op, waardoor plassen een probleem werd. En hij was zo moe dat hij de hele dag sliep.
Op het laatst kon hij niet meer slikken. Hij heeft nog een week sondevoeding gehad, maar er kwam geen verbetering. De situatie leek eerder te verslechteren, toen ook zijn maag stil kwam te liggen.

Maandag 2 januari besloten we te stoppen met de sondevoeding en hem te laten gaan. De sonde zou de volgende dag verwijderd worden. Het bleek niet meer nodig te zijn. ’s Ochtends tussen half 7 en 7 uur blies Pa zijn laatste adem uit. Hij werd 66 jaar.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

5 reacties

  1. Rolande de Bruyn on

    Leef innig met je mee, maar je hebt een mooie herinnering aan hem zelfs met al zijn beperkingen om in het kadertje van je leven te plaatsen ….heb moed en sterkte wat het verzacht wel “de pijn” maar verdwijnen zal hij nooit…… je hebt zijn liefde gevoeld en zal ze blijven voelen geloof me xx

  2. Gecondoleerd Kris,
    Troost halen uit de mooie herinneringen aan een kanjer van een vader, jij kan dat. Het helpt vast om zijn gemis een plek te geven, alleen staat er geen kalender bij hoelang en hoe je dat doet.
    Het is jouw weg, het is jouw manier en dat is de beste. Sterkte ♥

  3. Heftig, heel veel sterkte en kracht. Wat een liefde voor je vader spreekt uit jouw verhaal. Wat was hij dapper. Koester de herinneringen, je hebt er nu maar ook vooral straks heel erg veel steun aan! Liefs <3

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: