Het einde van Europa

1

20160717_155119Ik reed er pas weer eens heen, naar voor mijn gevoel het einde van Europa. Daarna komt het water, veel water. Ik weet dat je dat water over kunt steken en nog veel verder noordelijk kunt, maar als kind heb ik wel eens huilend gevraagd waarom we zo ver moesten rijden. De bomen waren thuis immers net zo groen.

We deden het vaak vroeger. In een turquoise kever vol met tent, hitte, proviand en wij als kind pijnlijk vastgeplakt op de skaileren bekleding van de achterbank, reed mijn vader ons in de zomer heel Europa door. Liefst noordwaarts, waar de zon nooit onderging in de zomer en de mensen hetzelfde temperament hadden als wij.
Wij als kinderen speelden gewoon woordeloos met de kinderen die we tegenkwamen (we verstonden ze zelden maar dat maakte niet uit) maar mijn vader besteedde zijn complete buitenlandse vocabulaire en zijn complete vakanties aan het praten met lieden uit alle windstreken over hoe het nu verder moest met dat Europa, dat na die vreselijke oorlog zo gewond was achtergebleven. Omdat het nooit meer mocht gebeuren. Opdat de kinderen gewoon zonder problemen zo samen konden blijven spelen.
Zo ontmoette hij Niels op de eerste camping na de pont in Zweden. Een veel jongere Deense man, die ondanks toch wel een fikse lichamelijke handicap (hij heeft een kunstbeen) met een klein tentje en een ouwe Saab in zijn uppie ook op weg was naar het einde van Europa, de Nordkapp. Ze praatten tot diep in de nacht.

Mijn vader en Niels raakten een leven lang nooit meer uitgepraat over dat Europa, en hoe het nu verder moest, waarbij Niels, als nationalistische Deen, voor de rem op het EU enthousiasme zorgde van mijn vader met zijn meer economische visie.

‘Mensen willen niet dat ze vanuit een ander land verteld wordt wat ze wel  en niet mogen’, Niels was daar stellig in. ‘Kijk naar Denemarken. Wij regeerden ooit de wereld! (Jaaa echt! Als je diep nadenkt: de Vikingen, voor de rest van Europa waren dat plunderende wilden maar dat machtige verleden zit nogal diep in de nationalistische trots bij de Denen) ‘Wij willen niet dat iemand anders ons vertelt wat te doen!’
En dan keek hij ons met zijn donkere ogen aan, doordringend. Hier moest de discussie stoppen want als je aan de Vikingen kwam, kwam je aan Niels.
Maar mijn vader had daar geen boodschap aan, hij  kon er heerlijk tegenin gaan. Dagenlang, totdat wij kinderen vonden dat die verdomde EU er maar gewoon moest komen want dan waren wij tenminste van dat oeverloze gezanik af.

Zo kwam het dat Niels ook de eregast op mijn huwelijk was, want de vriendschap met mijn vader is altijd gebleven. Er was immers elk zomerreces weer genoeg te beschouwen. En toen mijn vader vlak daarop overleed onderhielden wij, de kinderen, het contact met Niels, we waren inmiddels ook groot genoeg om te kunnen praten over hoe het nu verder moest met Europa.

Deze zomer reed ik weer eens het eind noordwaarts, tot waar het land ophoudt en het eindeloze water begint. Daar woont hij, in zijn zelfgebouwde huis, naast de school waar hij ooit de scepter zwaaide, en beschouwt Europa nog steeds via 6 kanaaltjes Deense tv en een fikse stapel kranten.
Ik heb hem jaren niet gezien maar hij is geen spat veranderd. Zijn drie straten grote dorp is niet veranderd en zijn rommelige huis ook niet.

‘Het is wat, dat Brexit’, zegt hij hoofdschuddend terwijl ik een plekje op zijn stokoude bank zoek. ‘Die Britten denken niet na over de consequenties hoor, dat kan niet anders…’

Ik vertel over de domme filmpjes die op het internet zwerven, van Britten die besloten tegen de EU te stemmen omdat ze de eieren in de supermarkt niet lekker vinden en geen Europees voetbal willen kijken. We lachen samen even om al die domheid.
Ineens kijkt hij me doordringend aan.

‘En wat waren jullie Nederlanders aan het denken? Met dat referendum van jullie? Waar sloeg dat op??’

Ik voel me betrapt, geen haar beter als die domme Britten, en mompel iets over een statement maken, ontevredenheid over de EU en drink snel mijn thee als excuus om niet verder te hoeven in deze plotselinge afgang.
Maar Niels knikt onverwacht begrijpend.

‘Mensen willen niet dat iemand vanuit een ander land vertelt wat ze moeten doen. Wij, als Vikingen, begrijpen dat.’

Ik drink opgelucht verder mijn thee en kijk wat ontwijkend naar buiten, deze consensus moet ik zien te houden.
De zon begint door de regen heen te breken, en schijnt met voorzichtige stralen op het veld naast het huis, op het einde van Europa.

 

Fyrkat, de resten van een van de forten van koning Harald Blauwtand, waar Niels me als kind al mee naartoe nam.

Fyrkat, De resten van een van de forten van koning Harald Blauwtand, waar Niels me als kind mee naartoe nam.

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

  1. Ik begrijp niemand meer. Iedereen doet maar wat zogenaamd in het algemeen belang, maar dat belang is allang uit het oog verloren. Europa is allang ter ziele. Men heeft niet waar gemaakt wat men voor ogen had.
    Niet nationalisme is de oorzaak, maar het egoïsme van een paar machtswellustelingen die alles opgeofferd hebben en de meeste burgers machteloos heeft gemaakt met hun drogredenen.
    De meeste mensen hebben hun rechten en bestaanszekerheid verloren.
    Europa is failliet en staat vol op in de uitverkoop spotgoedkoop, waarbij alleen de arbeiders de klos zijn.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: