Het dier als mens

0

Een paar maanden geleden hielp ik een hoogzwangere dierenarts met het verhuizen van haar paard. ‘Kom maar mee met mammie,’ zei ze tegen het paard, toen hij wat aarzelend op de laadklep van de trailer bleef staan.
Ik vond het in de context ‘mevrouw met zwanger buikje en bibberpaardje met grote angstogen’ toen wel aandoenlijk, maar eigenlijk is het tekenend voor hoe wij naar onze dieren kijken.

Het dier als kind. De hond, de kat, de papegaai als ‘bijna’ menselijk gezelschap.

Op zich niets mis mee, een dier is geweldig gezelschap, een enorme afleiding en een goede dagbesteding, daar zal ik niets van zeggen. Maar de bijbehorende aanname dat een dier een mens is, daar zeg ik wel iets van. Want ik heb al mijn hele leven te maken met de ontspoorde resultaten van die denkwijze: honden die geen hond mochten zijn en paarden die geen paard mochten zijn. Ze gaan  op enig moment afwijkend en niet gewenst gedrag vertonen en daar worden wij mensen natuurlijk niet blij van. Want een hond of een paard, of zelfs een kat die het niet meer weet en de wereld om zich heen niet begrijpt, kan rare, gevaarlijke gedragingen vertonen.
En wat doen wij mensen? We reageren vol onbegrip: mammie had het toch zo goed voor met Kind, hoe kan dit nu gebeurd zijn? Kind heeft verdorie alles wat zijn hartje begeert!!!

En precies daar zit de fout. Altijd. Kind heeft nooit wat zijn hartje begeert als wij Kind (lees: dier) als mens blijven zien en menselijke eigenschappen blijven toedichten. Kind begrijpt ook geen bal van die menselijke eigenschappen waaraan hij moet voldoen, want hij heeft ze helemaal niet, of in het beste geval gebruikt hij ze op een totaal andere manier. En niemand die Kind begrijpt, hoe erg Kind ook zijn best blijft doen. Op een gegeven moment hou je daar toch mee op, als gefrustreerd Kind zijnde? Je keert in jezelf, laat alles maar over je heenkomen, of je wordt razend, dat kan ook.
LUISTER NOU EENS NAAR MIJ!!

Toen ik mijn eerste hond uit het asiel meenam, was er nog lang niet zoveel bekend over soortspecifiek diergedrag en diervriendelijke trainingsmethoden, en stond het internet nog in de kinderschoenen. Maar ik had al heel snel door dat mijn hond als mens niet heel goed functioneerde en las mezelf in in het onderwerp: wie had ik nu in precies in huis en hoe kon ik hem het beste in zijn (dierlijke) waarde laten en toch een leefbare situatie creëren? Ik kwam met die info en met mijn boerenverstand al een heel eind.
Tegenwoordig is het zo makkelijk. Er is zo ontzettend veel wetenschappelijk onderzoek op het gebied van diergedrag gedaan en heel makkelijk openbaar verkrijgbaar via het internet. Je hoeft er de deur niet eens voor uit om erachter te komen hoe je huisvriend denkt, wat zijn behoeften zijn en waarom hij zich gedraagt zoals hij zich gedraagt.

En toch vindt mammie het niet nodig dat te ontdekken en denkt ze het nog steeds beter te weten voor Kind…

www.dewoordvoerder.nl

20150119_181559

Mijn eerste Kind, een anderhalf jaar oude, in beslag genomen kettinghond.

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: