Gewetenswroeging

2

Vandaag 19 juni 2018 kwam RTL-nieuws met het bericht dat er veel mis is in slachthuizen in Nederland. Kalveren en schapen die levend gevild worden, varkens die levend gekookt worden. De feiten liegen er niet om. En dat allemaal voor ons dagelijks stukje vlees.

Ik las het verhaal en ik had spontaan geen trek meer (en we aten vandaag niet eens vlees). Zo misselijk was ik er van. Om het allemaal nog veel spannender te maken kwam GeenStijl nog met een gezellig verhaal en de Partij voor de Dieren zette een leuk filmpje op Twitter. Ik heb beide niet bekeken, want ik kan het niet aanzien.

Ik krijg er ook nog eens gewetenswroeging van.

“Wordt dan vegetariër” zou je zeggen. Nou dat word ik ook, echt, spontaan. Ik hoef niet meer. Dit is wel de druppel.

Maar daar zijn mijn gewetensbezwaren nog niet mee verdwenen.

Mijn echtgenoot werkt namelijk in de vleesindustrie. (bij een groothandel, dus hij heeft niets met de slacht van de dieren van doen). Dat betekent dat de inkomsten in ons huishouden voor een groot deel komen uit het de vleesconsumptie in Europa. Mijn hypotheek en vaste lasten worden ‘zeg maar’ betaald van uw dagelijkse stukje vlees.

En u eet een hoop vlees kan ik u vertellen. Vooral rond de feestdagen en in het barbecue-seizoen is het vlees niet aan te slepen en worden er overuren gedraaid. Als geen ander weten wij hoe groot de vleesconsumptie in Nederland is.

Ergens moet ik daar blij mee zijn. Dankzij uw overmatige vleesconsumptie heeft mijn echtgenoot een vast contract, voldoende werk en een goed pensioen. Maar daar zit voor mij ook gelijk het probleem. Ik zou willen dat ik vegetariër kon worden en zeggen: “Zo nu is het mijn schuld niet meer.’ Maar dat kan ik dus niet zo makkelijk.

Ik voel me namelijk nog steeds een soort van verantwoordelijk voor de misstanden in de slachthuizen omdat ik er van leef.

Nu kan ik natuurlijk tegen mijn man zeggen dat hij een andere baan moet gaan zoeken. Maar dat betekent een risico nemen die wij niet kunnen overzien. Je krijgt niet meer zo maar een vast contract en mijn man is 40 geweest, dus liggen de banen ook niet voor het oprapen. En om nou aan hem (en mijn zoon) te vragen om zijn hele leven op zijn kop te zetten omdat ik gewetensbezwaren heb? Ik denk dat dat een beetje ver gaat. Bovendien heeft mijn man het best naar zijn zin op zijn werk.

Dus zal ik met mijn gewetenswroeging moeten leren leven. Want ook al ga ik vegetarisch eten, meer dan de helft van onze inkomsten zal toch van de vleeshandel afkomstig zijn. En hoe schokkend de beelden ook zijn, ik weet bijna zeker dat u er geen hap minder vlees om gaat eten. Komende zomer moet mijn man gewoon weer tot laat in de avond aan de slag om uw barbecue te verzorgen

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

2 reacties

  1. Zo zijn er verschillende redenen te bedenken.

    In mijn eenspersoonshuishouden heb ik vrij eenvoudig het vleeseten vaarwel kunnen zeggen.

    Maar ik vind het nog steeds lastig om bij anderen aan tafel te zitten en te vertellen dat ik geen dier eet.

    Vredelievende groet,

    • Dank je wel voor je reactie Rob.
      Ik hoop gewoon dat dit heel snel verbetert. Ik slaap hier niet van.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: