Autisme en puberteit: Gegingel

1

Joep is twaalf en dat is goed te merken. Hij vertoont al flink wat symptomen van puberitis. Hij zit vooral zichzelf in de weg.

Omdat Joep nog steeds niet kan praten, kan hij niet goed uitleggen wat hem dwars zit. Daar heeft Joep echter iets op bedacht. Hij gaat gewoon heel hard gillen en jengelen. Niet huilen, nee jengelen. Jengelen klinkt als huilen, maar heeft een zeurderige ondertoon. Hij kan ook jengelen en gillen tegelijk, gingelen kort samengevat. Als de onvrede en het gegingel te lang duurt gaat Joep overigens vanzelf een keertje huilen. Dan is hij zo overprikkeld en weet hij zichzelf helemaal geen raad meer. Maar dat is een heel ander onderwerp.

En deze uiting van onvrede wordt te pas en te onpas geuit. Bijvoorbeeld als de computer te traag reageert, als hij iets niet mag, als mijn haar niet goed zit, als er vlekken op de spiegel zitten en er geen tijd is om ze er af te halen, als de taxibus te vroeg naar meneer zijn zin komt, als hij ’s ochtends moet opstaan en ga zo maar door. Tijdens het gegingel staat alles ook even stil. Joep spant al zijn spieren aan en er is geen beweging in hem te krijgen. De enige manier om hem dan weer in zijn vooruit te krijgen is sussen en overreden. Boos worden heeft geen zin, dat werkt alleen maar averechts.

Nu mag ik natuurlijk van geluk spreken dat Joep zijn onvrede niet omzet in agressie en om zich heen slaat. Maar ook al dat gegingel zuigt energie. Er zijn dagen dat ik zo moe ben van het gedrag negeren, sussen, overreden en vooral heel veel geduld opbrengen, dat ik als Joep eindelijk naar school is, ik weer een uur mijn bed in duik. Ik ben ook zo overprikkeld door de hele dag hard geluid dat ik tegenwoordig geen tv meer aanzet en drukke menigten probeer te ontwijken. Het is gewoon te veel.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: