Gedichtenwedstrijd, de gedichten van februari

0

Boswachter Frans Kapteijns leest op elke eerste zondag van de maand in Stuifmail bij Omroep Brabant tussen 11.40 uur – 11.55 uur een gedicht voor dat gekozen wordt door de lezers van deze site. Het gedicht wordt nadien ook gepubliceerd op de site van Omroep Brabant.
Op de zaterdag voor het voorlezen wordt op deze site de winnaar bekend gemaakt.

Je gedicht mag niet te lang zijn: 3 a 4 strofen, dit vanwege de beperkte zendtijd.
Je kunt stemmen via de poll onder de gedichten: klik het gedicht van je keuze aan en je hebt gestemd.

NB. Het zou fijn zijn als je de beleefdheid opbrengt naar de andere deelnemers toe 1 x te stemmen. Kun je dit om de een of andere reden niet opbrengen, dan wensen wij je erg veel sterkte met je karakter.

~~

Door Rob Tuik

In de werelden die ik zie met gesloten ogen schijnen manen een helder blauw licht. Wandelend op paden waar nog nooit iemand is gekomen zie ik in alles jouw lieve gezicht. Oneindige velden weerspiegelen mijn gedachten, daar waar grenzen nooit kunnen bestaan. Ik wil ze achterlaten in diepe meren van glinsterende kristallen, bevrijdend en van een last ontdaan. Mijn voetstappen zie ik voor mij verschijnen in een tapijt wat van jouw mooie gedachten is geweven. Het brengt mij daar waar ik moet zijn, daar waar ik verder met jou wil leven.

~~

Door Rob Tuik

Ik neem je mee naar mijn werelden waarvan je niet wist dat ze ooit bestonden.
Daar waar dagen nooit eindigen en men zichzelf heeft gevonden.
Geen oordeel van goed of slecht door je zelfbeeld ingegeven.
Alleen de allerpuurste gedachten en mooiste herinneringen om te beleven.
Alsof zwevend op lichtgekleurde wolken ontmoet jij wie jij bent.
Kun je eindelijk omarmen wat je nooit hebt gekend.
Geen verleden of heden wat bepaalt wat je zoekt, de toekomst voor ogen als een onbeschreven doek.
Schilder met de onschuld van een kind zonder iets in gedachten.
Omarm je kleinste gevoel, leef, lach en vergeef en laat je hart nooit wachten.

~~

Eigenheimer
Nico Franken

 

Ik hoorde graag het eigen woord

zag slechts fouten van een ander

verbeeldde me dat het zo hoort

mij trof geen enkele waterlander

 

Mijn brein was geen bescheiden oord

ik vond mezelf vreselijk schrander

fijnzinnigheid had me nooit bekoord

hier stond een onwrikbare stander

 

Hoe dom! De duivel had me in zijn greep

vergiftigde daarbij stilletjes en leep

mijn hele wereld met zijn wanen

 

Tot volkomen onverwachts de geest

van mijn vader me kwam manen

plots waren er welgemeende tranen

 

~~

 

Jij
Door Shahim Khan

Vandaag, alleen ik,
‘Zonder jij’, denk ik,
Afkickverschijnselen.
Er waren betere tijden
Zonder te twijfelen,
Waren alle dagen geliefd,
Met jou.
Gisteren toen ik aan je dacht
Kwamen die gedachtes aan de macht
Strijdlustig.
Van toen tot nu,
Je hebt altijd hetzelfde ‘gezicht’.
Dat maakte mij verliefd,
0p jou.

Morgen is een nieuwe dag
Nog steeds zonder jouw lach.
Zucht.
Ik moet je loslaten en je vergeten en niet aan je denken en, en, en…
de dag is voorbij gevlucht
Gelachen, gegeten, gek gedaan
Ik ben verder gegaan
Zonder jou.

 

~~

 

Havana
door Simon van Doorn

Hotel plus duif
anachronistisch denkraam
neverland is hier
bewustzijnsveranderend
wat ik doe is
vreemde stemgeluiden
echoën ijlend na
zijn de oude wilgen
ware monsterbomen
sarcastisch redeneren
sneeuw op mijn lippen
tijd van de nacht
en elke duizend keer
het gewaar worden doet

 

~~

 

Burn out
door André Janssen
Dagenraad
zon
gloednieuw
uitkijkend naar
een hoogtepunt
het stralende middelpunt
vervolgens
afzakkend
als opgebrand
zijn eindpunt
naderend
onder
duistere omstandigheden
ten onder
gegaan

 

~~

Patronen
Door Ankje Joustra

In de loop van het leven
Zijn er lessen die je zult gaan leren
Een kwestie van nemen en geven
“Altijd” blijven proberen
Ook al lijkt het “soms” zo moeilijk
Voelt het zwaar
Als je om je heen kijkt
Staat er “altijd” iemand voor je klaar
Ook al ben je “soms” verward
Durf je niet te zien naar de werkelijkheid
Het openstellen van je hart
Zal je “altijd” helpen in  je strijd
Of je iemand liefhebt of haat
Veel gevoel maar weinig woorden
Alles wat je doet of laat
“Soms” krijg je geen antwoorden
Welke kansen zich gaan voordoen
Hoe je zult ontplooien
Zolang je “altijd” je best zult doen
Blijft in je ogen het mooie
In gelukkige tijden of met pijn
Het voelt dan zo gewoon
“Altijd” zal een rode draad zijn
“Nooit meer” is als een vast patroon

 

 ~~

 

 Vogeltrek
door André Janssen
Vos
uitgehongerd
badende gans
watertandend
besluipend
wintergast
kou
killend
prooi
innemend

 

~~

 

Moed
Door Francien Nijkamp

Moed is een kostbare gave.
Je kunt veel verliezen ..
Als je de moed verliest, verlies je alles.

Moed heeft alles te maken met je kijk op dat kleine stukje leven, dat je eigen leven is,
Tussen de wieg en het graf, zo kwetsbaar en zo kort.
Niks zo erg als het lijden dat je vreest..

 

Wie de moed verliest, is als een vogel die zijn vleugels verliest.
Er zijn geen open luchten meer.
Er is geen zon meer en geen toekomst.
Met de moed in je schoenen kom je niet vooruit.
Zonder moed kun je niet leven, niet lachen, niet bidden.

 

Moed is een wonderlijke kracht.
Moed houden en anderen moed geven is het allerbeste wat een mens kan doen, in alle omstandigheden, in elke situatie.
Met moed geraak je overal door en laat je de zon schijnen, door alle wolken heen

 

~~

 

Bossche Bollen
door Jeroen Hendriksen

De Bossche Bollen Bakkerij van Jan de Groot is niet meer
-volgens mijn vrouw- wat ie was, ooit, in de vorige eeuw.
Nu een speelzaalwinkel vol kleine schreeuwende brakken.
Hun zuurstokrode stemmetjes zijn als
de pauze van een vrouwenkoor.
Mijn donkerbruine stem, als een dikke laag choco op mijn bol,
klinkt hier overwegend hol als een schorre scheepshoorn.
Twee zesjarigen rijden op hun stepje over zwarte tegels
en worden weggestuurd door het zestienjarige hulpje
met haar zachte g en nog zachtere stem.
Je ziet haar denken: après nous le déluge.
Nou ja, meer toch: fuck off, kleine klootzakken!
Intussen wringt een groep gehandicapten zich naar binnen
en bonkt de trap op naar één hoog
het enige toilet.

 

~~

 

Woorden
Door Wilnanda Hardeman

Een stroom van woorden
Streelt mijn ziel
Ik dacht dat ik de woorden hoorde
Onder zacht gefluister heel subtiel

Woorden die een feest zijn voor mijn oor
Die me laten zweven op de wind
Klinken als een melodietje in het gehoor
Woorden die ik zo prachtig vind

 

Een stroom van woorden
Die ik zachtjes hoorde als gefluister in de wind
Zijn de liefste woorden die ik hoorde
En geven een stem aan dromen en gedachten die ik zo mooi vind

 

~~

 

TAM

door Jessica Bakker
Die dag lieg ik op het gazon, waar ik onder vader’s
botte gemaai mijn snikken in de bultjes gras verstop
en daarna schud ik voor haar oorwurmen uit de hoezen
Bah, beesten zijn het! roept ze en knipoogt naar mij door de gaten
in de wasmand. Was het maar zo, die
verzachtende omstandigheden. Ik kan het leuk
bedenken allemaal, hoor ik je zeggen. En als iets niet bevalt dan sla je toch
de bladzijde om. Alleen de kruimels van de gum weten nog dat jij er las.

 

Dat kind, ze heeft geen ruggengraat. Zei de familie
Kwestie van scheefgroei in de persoonlijkheid. Zei de schoolpsycholoog
en wist ik veel van wat er nog meer werd gelogen en toen mijn schouders bogen
lag het ene blad hoger. Gewoon een scoliose. Zei de fysiotherapeut
Vooral veel oefenen dus, zoals met alles. Hoor ik je zeggen. Maar hoe meer ik oefen
hoe schever alles lijkt. Om dan
terug te kunnen keren kam ik konijnen op de kinderboerderij.

 

~~

 

HOOPVOL
Door Ad Boomer

Vandaag ben ik jarig,
zoals dat heet.
Ik heb dus weer een
levensjaar vol gemaakt.
Is dat een unicum, is dat
zo bijzonder? Zeker niet.

De jarigen struikelen over elkaar heen.
Elke dag wisselen duizenden mensen
van leeftijd. Dus ja, laten we
dat maar gauw vergeten.
Jarig zijn is zóóó alledaags.

 

Wat meer indruk maakt is sterven.
Doodgaan, omdat die ziekte
het van je wint. Of omdat je niet
uitkeek in het verkeer.
Of, omdat een ander dat niet deed.

 

Doodgaan kan erg zijn.
Maar ook een stil verlangen,
omdat het leven je niets meer
te bieden heeft.
Omdat de pijn het wint
van de vreugde in het bestaan.

 

Als je geluk hebt, en dan
citeer ik je verlangen: als ik geluk heb
komt er een dokter met een naald
waarmee hij mijn levenseinde bespoedigt.
Het einde komt snel, de stilte wint,
slechts ´verstoord´ door de droefheid
van je dierbaren.

 

Daarom, laten we elke minuut
blij zijn dat we leven.
Dat we onze ervaringen kunnen delen
Dat brengt vreugde en saamhorigheid.
Begrip voor  iedereen die onze passie deelt.
Zo zie je dat met somberheid beginnen
toch nog een hoopvol einde kent.

 

~~

LIEF GEDICHT
door Wouter Veldboer
nog voor ze
gelegd worden
kan ik je kwijt
aan straatstenen
op de kopse kant
kalk ik je
en laat ik je
aan stratenmakers
om ontdekt te worden
ieder woord afzonderlijk
als een puzzel
waarvan geen stuk
mag ontbreken
wil je leven
met voeten treden

 

zodra ook ik
met de neus omhoog
uit laatste respect
in de juiste volgorde
ben afgelegd

 

~~

 

Synchroon
Door Alphons Smits

Het zouden duizend maal
duizend woorden kunnen zijn
die iets betekenen
of juist niet
waardevolle gedachten
houden niet vast
op papier
engelen zwart
gevallen van hun troon
een definitie van leven
iets wat ontstaat
op de top van een golf
in de glinstering
van een oog
door maanlicht
wat samenvalt
met de equinox
of cicaden
die na zeven jaar
onder de grond
tegelijk gaan paren
om daarna te sterven
wie zou dat begrijpen?
onze harten
die na één blik
gelijk gaan lopen
synchroon…

 

~~

Wolvenhart
Door Eigenaardige levenskunstenaar
Van binnen brandt
mijn wolvenhart
Ik ben een roedeldier bij uitstek
Ga door het vuur voor alles
Wie en Wat mij dierbaar is
Ontferm me automatisch
Over anderen
Grom naar alles wat
hun veiligheid bedreigt
Ik laat ze los
en vangt ze op
als ze het nodig hebben.
Markeer de plekken
die voor hun
van mij zijn
Samen
Jagen we
Feesten we
Eten we
Gaan we op avontuur
En ’s avonds als het donker is
Als de wereld slaapt
Dan huil ik
naar het licht van de maan

 

 

~~

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: