En toen was ik stil.

0

Paranoïde opiniemakers, politici en hun volgers zijn bang dat ze van Twitter worden afgemulderd, schreeuwen moord, brand en CENSUUR.
Raymond van Barneveld doet voor hoe je moet schuinsmarcheren en Syl pikt dat niet, SCHEIDING, SCHANDE!!
Becky Lynch gaat op één been naar Wrestlemania.
Johan Derksen heeft het alleen maar over Ajax, HOE DURFT IE!!!
Pim Fortuyn wordt uit zijn graf gehaald om Paul Rosenmöller te dissen.
In Urk doen ze even proefdraaien voor een lynchpartij. Want het is belachelijk dat een Marokkaan een Mercedes rijdt, of zoiets.

En dan gaat de telefoon: Je oom is overleden.

…..

…..

Mijn oom is overleden? Maar het was toch mijn tante die zo ziek was en al zeker een jaar zo geel ziet als een kanarie, zo mager is als een anorexia patiënt en al een maanden bezig is aan haar afscheid? Ja, haar man, mijn oom is plotsklaps overleden.

Waaraan dan? Kanker. Een kanker die zo agressief is dat het bij de eerst klachten 3 maanden geleden nog niet gezien was en nu zo uitgezaaid dat er geen enkele behandeling meer mogelijk is. Zo snel kan het dus gaan.

En nu kan mijn tante die ook terminale kanker heeft en eigenlijk helemaal niks meer kan omdat ze zo ziek is ook nog even haar man gaan begraven. Samen met haar vier zoons, mijn neven, die vrijwel zeker dit jaar dus niet één maar twee ouders gaan kwijt raken.

Ik ben er even stil van.

Zo snel kan het dus gaan. Zo breekbaar zijn we dus. Even wordt ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt hoe totaal onzinnig en onbelangrijk het gekrakeel op in de media eigenlijk is. En hoe we ons bezig houden met domme dingen. Want we weten allemaal wel dat het niet zo heel belangrijk is. Maar onder de streep is het dus helemaal niets waard. Het voegt vrijwel niets toe. En als je er je te veel door laat leiden vergeet je dus eigenlijk waar het om gaat. Dan vergeet je dus echt te leven.

Ik denk weer aan mijn vader die twee jaar geleden overleed. En ik denk: ik moet wat gaan doen. Ik moet er wat van maken. Mijn hoofd gebruiken, mijn hart volgen, geven aan wat echt belangrijk is. Mijn leven vullen met wat echt telt en niet de wanen van de dag.

Voor je het weet kom je bij de dokter en zegt die: “Ga maar weer naar huis om afscheid te nemen. Ik kan niks meer voor je doen.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: