De eenzame courtisane, escort, sekswerker, hoer

2

b44274d53f58aeb749bf6b1ae7af336fNaast elkaar verzeild terug naar Amsterdam raakten we aan de praat over het net achter ons gelaten Genève. Ik ben kinderlijk dol op uitzichtjes uit vliegtuigen, en hing ongegeneerd over haar heen om een laatste glimp op te vangen van het Lac Leman en die bijna obscene fontein.
Waarom ik daar was?

 

Ik had een escort gecombineerd met het doorkruisen van de prachtige oude stad. De jaren van gene voorbij schroom ik niet meer, wind ik geen doekjes meer… Wel gooi ik meest de bom van confidentie pas na een kleine waarschuwing. Een inleidend zinnetje. De bom viel zacht.

 

Haar reden daar te zijn was boeiend, vond ik. Een onderzoek naar familiegeschiedenis, om over te schrijven. Zij vond mijn doel minstens zo intrigerend. En mijzelf. Het mysterie hoer, mooi eufemistisch omkleed met de term escort, zomaar in spijkerbroek in een vliegtuig, hijgend in haar nek, loerend naar het Lac Leman.

 

Halverwege ons geanimeerde gesprek vroeg ze me “is het niet eenzaam?”
Ik ontweek, want ik wilde de ziel niet bloot. Hoe oprecht en attent ze in haar belangstelling ook was, en hoeveel ze ook over zichzelf vertelde. Bijzondere vrouw, met sporen in de 2e golf feminisme. Hoe had Easy Jet ons zo kunnen matchen?
Maar. Ja, het is eenzaam. Zelfs wanneer je bij de categorie “happy hooker” wordt ingedeeld. Het is eenzaam, deel te zijn van dat geheime genootschap dat er eigenlijk niet mag zijn. Eenzaam is niet noodzakelijk treurig, trouwens. En ook niet alleen, zoals een koningin al eens opmerkte.

 

Naarmate de angry-young-women-jaren achter me bleven. Mijn bravoure, mijn rebellie waarmee ik het bestaan van mijn professie de wereld in loeide gedeisder werden, werd het eenzamer. Juist doordat de inhoud van mijn werk belangrijker werd dan de fel gekleurde buitenkant. En er een rustige routine groeide die ik alleen zelf ken. Met geluk te delen met die enkele collega die ook zo lang in het vak is gebleven, en ook zo van dat vak houdt. Het ook zo gewoon en vertrouwd vindt inmiddels.

 

In “Cheri” filosofeert Michelle Pfeiffer als Lea, courtisane in haar nadagen, over vriendschap. Ze merkt iets op in de trant van dat een dame van plezier alleen dun gezaaide heuse vriendschap kent met collega’s. Want die delen het mysterie, de kern van wat verboden en verguisde prostitutie is. Die weten wat zich afspeelt tussen die mannen en haar. Vriendinnen en rivalen, in een adem. Lea mijmert over haar collega-vriendin, moeder van haar toekomstige geliefde, die haar heeft gevraagd haar zoon wereldwijs te maken. Een van de drama’s van het courtisane zijn hangt al in de lucht. Dat van het nagenoeg onmogelijk combineren van hoererij en de liefde, partnerschap.

 

Ik dacht “goh, method acting?”, even negerend wat Colette, schrijfster van het verfilmde boek, misschien voor inkijkjes in prostitutie had gehad.

 

Vorig jaar overleed zo’n collega-vriendin van me. Veel te jong, veel te bijzonder, te levenslustig, en wat je meer op kan merken over iemand die in je hart zit, en die je mist. We deelden 25 jaar vriendschap, vakvrouwschap, en provocatie van onverhulde prostitutie. We waren allebei trots op ons werk, en verstopten dat niet. Dus kregen we de klappen die daarbij horen. Waar we allebei weer overheen kwamen. Sterker. Bij haar crematie passeerde haar leven in een aangrijpend verhaal van een vriend. Over haar kapot gelopen huwelijk ook, over haar zoon die ze tot zijn jonge volwassenheid niet meer had gezien. Omdat haar ex dat niet wilde, vanwege haar “bandeloze” seksuele leven.

 

Sinds haar dood ben ik nog een beetje eenzamer. Als verlaten vriendin, en als courtisane, escort, sekswerker of hoer. Hoe je het noemen wil. Met mooie herinneringen, zoals dat ik haar slaaf mocht lenen om haar kunst, BDSM techniek, op te kunnen oefenen. Een genereuze geste uit diepe vriendschap was dat….. Van dappere Lydia

 

Roos Schippers, sekswerker

 

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

2 reacties

  1. Mooi, eerlijk, open, prachtig beschreven, mooi vergezicht vanuit Geneve, de airport bij veel water herinner ik me… En diep in de ziel, maar ter bescherming niet te diep … Waaauww echt …

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: