Een schop onder je kont met die depressie!

0

Afgelopen maandag was het depressiegala. Dit gala wordt sinds 4 jaar op blue monday georganiseerd om de ziekte depressie aandacht te geven en bespreekbaar te maken. Waarom dat altijd op blue monday moet is mij een raadsel, want als je echt depressief bent is vrijwel elke dag in meer of mindere mate blue. Maar daar wil ik het niet over hebben.

Waar ik het wel over wil hebben is één van de reacties die mij opviel tijdens de campagne voor het depressiegala. Die luidde namelijk ongeveer zo: “Mensen met een depressie hebben gewoon een goede schop onder de kont nodig.” Uiteraard werd deze persoon aan alle kanten gefileerd en misschien was dat wel terecht.

Het is echter wel een klein beetje waar dat mensen met een depressie een spreekwoordelijke schop onder de kont moeten hebben. Als je vast blijft zitten in je depressie en niet verder komt van de bank naar je bed en weer terug kom je er ook niet uit. Het wordt vaak alleen maar erger van. Aan de andere kant is het opleggen van allerlei eisen aan iemand met depressie ook contraproductief. Veel mensen raken zelfs in een depressie omdat ze niet meer aan de hoge standaarden die ze denken dat het opgelegd worden kunnen voldoen.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat de enige die die schop goed gericht en gedoseerd kan uitdelen de persoon met de depressie zelf is. Niet de partner, de buurman, de huisarts of de dokter, alleen de patiënt zelf. Je moet jezelf namelijk in beweging zetten. Maar daarvoor moet je ook eerst accepteren dat je bepaalde dingen ook niet kan of niet meer kan. Dat je energie en je incasseringsvermogen beperkt zijn. En daar gaat dan ook weer een zekere rouwverwerking aan vooraf. En daarna moet je ook nog leren je grenzen aan te geven, nee te leren zeggen en leren hoe hard die schop onder je kont eigenlijk moet zijn.

Depressie is veel meer dan alleen een beetje down zijn, pilletje er in en een vooruit met de geit maar weer. Depressie is een stofwisselingsziekte in je hoofd. Je neurotransmitters doen niet meer optimaal wat er van ze gevraagd wordt. En of dat nou door aanleg, middelenmisbruik of overbelasting komt maakt niet uit. Het is het moment dat je hersenen zeggen, doe het lekker zelf maar. En herstel duurt lang en is zwaar.

Omdat depressie in je hoofd zit, zitten er ook gedachten aan vast, gedachten van angst en falen bijvoorbeeld. Bovendien kun je, omdat het in je hoofd zit waar de medische wetenschap nog niet goed bij kan, er ook geen aantoonbaar onomstotelijk bewijs voor vinden. Bovendien kun je een depressie niet zien.

Ik heb al depressies vanaf mijn puberteit. De exacte oorzaak kan ik niet aanwijzen en wanneer het begonnen is ook niet. Inmiddels ben ik op het punt van de schop onder mijn kont, die ik zelf uit deel.
Ik pak mijn agenda, streep al het onnodige eruit en zorg dat ik met kleine activiteiten vooral in beweging blijf, zodat mijn hoofd het blijft doen. Ik heb het dus aardig in de hand en kan er mee leven. Wat niet betekent dat ik het nooit meer zwaar heb en me daar goed ziek van voel. Daarnaast moet ik ook zeggen dat wat voor mij werkt niet de oplossing is voor iedereen.

Dus ook al is die opmerking over een schop onder je kont misschien wel een klein beetje waar. Degene die die tweet plaatste is niet degene die dat te bepalen heeft noch is hij degene die de schop mag uitdelen.

Ik zag later dat hij de tweet had proberen te nuanceren. Maar hij maakte het uiteindelijk alleen maar erger, door te stellen dat je eerst een oorlog meegemaakt moest hebben om recht op een depressie te hebben. Ik ga het die meneer maar verder niet uitleggen.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: