Een leven in de scherven van een theepot

1

Sergeant Douwe Brandsma werd op 11 maart 1912 in Zurich, Friesland geboren. Hij overleed op 10 mei 1940 in Doesburg, samen met 2 anderen, kapotgeschoten in hun bunker door het binnenvallende Duitse leger. Ik vond deze precieze details door even te googelen.
Als je als eenvoudige Fries na al die tijd zo uitgebreid op het internet te vinden bent, ben je gestorven voor een zaak die diepe indruk achter heeft gelaten, dat is duidelijk. Ik vond zelfs een foto van zijn graf op het kerkhof in Doesburg.
118632-med graf

Ik werd een beetje stil van deze foto, want ik ken dat graf. Ik heb daar als kind gestaan met mijn ouders. Die drie helmen staan zoveel jaren later nog steeds in mijn geheugen gegrift.
Douwe Brandsma had mijn oom moeten zijn. Hij was verloofd met de zus van mijn vader, Annie van der Wal.

Ze had haar uitzet al klaar toen de oorlog uitbrak, een kast vol met linnengoed, en dozen vol met keurig in kranten gepakt chique Duits servies. Ook een theepot hoorde bij die uitzet. Je kon aan de kranten zien wanneer het servies gekocht was: kranten vol met een oorlogsdreiging die nog ver weg leek. De ‘Ons kon niets gebeuren’ tijd.

DSC04273

Er gebeurde wel iets, onomkeerbaar, levens veranderend en onbegrijpelijk verdrietig. De geliefde verloofde stierf.
En mijn tante zei: ‘Nu trouw ik nooit meer.’

Zo geschiedde.
Ze bleef haar leven lang wonen in haar oude meisjeskamer bij mijn opa en oma in huis. En ze maakte zeker iets van haar leven, sterk als ze was. Ze had, haar tijd ver vooruit, een verantwoordelijke baan als ambtenaar. Dat kon ze als een van de weinige vrouwen in die tijd, werken mocht je alleen als je ongetrouwd was, en zij was dat immers. Ze was een mondaine modieuze dame die als een van de weinigen reisde en van mooie dingen hield. Ze was mijn tante die graag met mij winkelde en mooie kleren voor me uitzocht. Degene die stiekem elke week vis voor mij klaarmaakte, een gerecht wat er bij mij thuis absoluut niet in kwam, met mijn vader en broer die fanatiek vegetarisch waren.
Maar haar servies bleef dat leven lang ingepakt staan in de kast. En op de schouw in haar slaapkamer stond altijd die foto van hem, Douwe, in uniform, gemaakt vlak voordat hij vertrok. Vlak voordat hij nooit meer terugkwam. Ze is nooit meer van iemand anders gaan houden.

Ze overleed in 1999. Oud en op, haar leven geleefd. En ik was degene die voor het eerst haar servies uit de kranten haalde, voorzichtig afwaste, een ereplekje in mijn huis gaf en in gebruik nam. Bizar genoeg deed ik dit op de dag nauwkeurig 60 jaar nadat het was ingepakt, ik kon het zien aan de datum op de kranten die als inpakpapier waren gebruikt. Ook daar was ik stil van, misschien had het zo moeten zijn.

Een paar maanden geleden viel de theepot van het servies zomaar uit de kast waar hij al jaren stond te pronken. Ik was alleen thuis en op een bovenverdieping. Er was niemand in de buurt, het is mij nog steeds een raadsel hoe dit heeft kunnen gebeuren. Hij was in 1000 scherven. Ik heb de scherven in een doos gedaan en heb ze nog steeds.
DSC04275
Ik kon en kan er geen afscheid van nemen. Mijn doos met de scherven van een heel leven vol liefde voor iemand.
De 1000 scherven van mijn tantes leven.

 

DSC04274

 

Bronnen :

http://srs.ogs.nl/slachtoffer/19681/%3Cspan%20class=
https://sites.google.com/site/comite4meirheden/oorlog–vervolging/Home/16-april-1945-rheden-bevrijd/verzet-in-de-gemeente-rheden/het-verzet-in-rheden-1

http://oorlogsbronnen.nl/zoekresultaat?n_o_m=pager&query=douwe+brandsma&pageSize=100&view=caption&nrhitspage=100&nrhitslijstpage=40&list=0&page=2&view=record

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: