Dementie in de dagelijkse praktijk: De Vlinder

1

Ik loop De Vlinder binnen op zoek naar mama. Een meneer zit op het bankje bij de deur en vertelt mij dat hij er niet uit kan. Ik bevestig zijn opmerking en loop verder de zaal binnen in de hoop dat ze daar ergens zit.
De ruimte doet me denken aan een hotel in Disneyland. Het is groot en ruim maar toch hebben ze er op een bepaalde kunstmatige manier gezelligheid in proberen te brengen.
Een CliniClown houdt de handen van een mevrouw vast en ze zitten doodstil met hun gezichten bij elkaar. Er is werkelijk niets grappigs aan maar ergens geeft het me een heel warm gevoel.
Er zijn verschillende zithoekjes waar een paar mensen voor zich uit staren of kreunende geluiden maken, niemand heeft echt contact met elkaar. Een man heeft de handen van zijn vrouw vast en zijn hoofd ligt bijna op haar schoot. Zij kreunt en steunt. In eerste instantie klinkt het alsof ze pijn heeft maar als ik naar haar kijk zie ik dat het toch een soort genieten moet zijn.
De mevrouw achter het kookeiland, die met kopjes bezig is, begroet me. Ik kijk nog eens rond of ik mama zie en besluit op haar kamer te gaan kijken.

Ik klop aan en hoor haar stem: ‘Kom maar binnen!’ Ik doe het licht aan en zie dat mama een kamergenoot heeft gekregen. Twee vrouwen die elkaar tot een paar dagen geleden nooit eerder ontmoet hebben en nu een slaapkamer delen. Ze lijken dat geen probleem te vinden. Het is alsof ze alleen elkaar vertrouwen en de rest van de wereld niet. De vreemde mevrouw vraagt mij een paar keer of het wel haar rolstoel is die in de kamer staat en ze zegt dat ze pijn heeft.

Mama schuifelt met me mee naar de zaal en ik vraag haar hoe het hier is. Ze vertelt dat ze hen allemaal steeds naar buiten sturen en dat ze dat een beetje eng vindt. Ze is bang vergeten te worden. En ze heeft het over een klein jongetje dat geholpen moest worden. Hij zat te schreeuwen: ‘Help me! Help me!’
Op mijn vraag wat er dan met het jongetje aan de hand was vertelt ze dat hij per ongeluk in zijn broek geplast had. Ik stel haar gerust dat iemand hem dan vast geholpen heeft en dat het wel goed zal gaan met het jongetje inmiddels.
Sinds een paar weken kan ze haar hoofd niet meer omhoog krijgen en ziet dus vooral wat op de grond is. Ze vindt mijn laarzen mooi en vindt eigenlijk dat ik ze maar aan haar moet geven. Ze vindt het maar gek dat ik niet op mijn sokken naar huis wil.

Mama zegt dat ze verder wil lopen en naar ‘dat kleine huisje’ wil. We schuifelen weer terug en ik maak nog een omweg om maar niet te lang in dat kamertje te hoeven zitten. Maar als ze elke deur die we tegenkomen open wil doen omdat ze denkt dat we er zijn breng ik haar toch maar snel naar de juiste deur.
De vreemde mevrouw ligt nog precies hetzelfde als eerst, ze vraagt weer of het haar rolstoel is die naast haar bed staat en ik antwoord weer bevestigend. Ondertussen wordt mama weer haar bed in geholpen en ik ga maar aan het voeteneind zitten. Ik voel me een beetje bezwaard om zomaar op die kamer te zitten, maar mama lijkt blij te zijn in haar vertrouwde bed dus ik dwing mezelf om toch nog een tijdje te blijven en niet hard weg te rennen, wat ik eigenlijk wil.

Mama begint te vertellen. Iedereen is heel aardig maar die mannen die moet ze niet, die zijn eikels. Ze heeft het weer over het kleine jongetje dat zij hielp, maar dat een man heel kwaad op haar werd toen. De laatste tijd is de enige manier om nog een gesprek met haar te voeren meegaan in haar verhalen.

Ze vraagt of ik een goeie vlucht heb gehad en of ik het sleutelkaartje van de kamer al heb ingeleverd, ik probeer het gesprek weer op een ander onderwerp te brengen. Dan zie ik langzaam haar ogen dichtvallen. Ik blijf nog even zitten en besluit dan toch te gaan.
Ze vraagt om een kus en ik pak mijn jas. Als ik de kamer uitloop vraagt de vreemde mevrouw nog of het eten wel geregeld wordt want zij moeten tenslotte wel eten krijgen. Ik verzeker haar dat daarvoor gezorgd wordt en sluit de deur. Ik loop richting de uitgang en zie daar dezelfde meneer op het bankje zitten. Hij vertelt me dat hij er niet uit kan. Ik zeg hem weer dat ik het weet, toets ondertussen de code in en loop de deur uit.

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: