De ‘zwakken’ in de samenleving

1

Ik behoor tot de groep ‘zwakken’ in onze samenleving. Ik ben namelijk een vrouw…
Ik voel me, als vrouw niet zwak, want ik sta al decennia lang mijn ‘mannetje’. Dat vind ik zelf tenminste. Ik breng zelf het vuilnis weg, doe de klussen in huis, ook de grote. Ik ben in niets afhankelijk van een man, die is eerder afhankelijk van mij. Wat voor mij nu ook niet echt hoeft, ik houd van gelijkwaardigheid. Ieder zo zijn eigen ding.

Maar ik word wel boos, als men over de rug van ‘zwakken’, in dezen de vrouwen dus, beargumenteert dat vluchtelingen, asielzoekers, statushouders een gevaar vormen.

We lijken wel een dikke eeuw in de tijd teruggeworpen te worden.

Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid. Baas in eigen buik, Dolle Mina, ineens is alles weg!

“Onze vrouwen, onze dochters”… Keer op keer hoor je die argumenten.

Willen wij vrouwen dat? Die zogenaamd beschermende taal? Voelen we ons nu ineens weer kleine meisjes, die bescherming behoeven? Vinden wij het fijn, dat de mannen een vuist heffen en ons vrouwen, meisjes de positie geven, waardoor we een soort van afhankelijkheidspositie verkrijgen?

Want die sterke mannen moeten het zwakke geslacht beschermen.

Veel mannen hebben het nooit fijn gevonden, dat de vrouw sterk en onafhankelijk is. Het feit dat ze studeerden en carriere maakten wordt nog steeds als bijzonder beschouwd, behalve als daardoor een huis kan worden gekocht en de vakantie’s uitgebreid. Maar het wordt gelukkig geaccepteerd, want het is niet anders.

Nog steeds zitten er weinig vrouwen op hogere posities. Nog steeds is er geen gelijkwaardige betaling van loon.

Vrouwen runnen een huishouden als een manager en zijn vaak manager in het bedrijfsleven. Hoezo, de zwakkeren?


Hulde aan de vrouw.

Maar…vrouwen moeten wel de mond houden als het gaat om de vluchtelingencrisis. Niet met bordjes lopen, dat ze vluchtelingen welkom heten. Niet het woord nemen tijdens bijeenkomsten over de komst van AZC’s.

Want dan trekken en duwen de mannen haar omver en schelden haar uit.

Tijdens het woord nemen, zeggen de mannen, dat ze er een piemel in moet hebben. Ze gooien de ruiten in.

Hoe durft die ‘zwakke’ vrouw! Luisteren naar de mannen, die het beste met ze voor hebben. Zij gaan zorgen dat ze veilig over straat kunnen.

Nee, niet met een bordje of spandoek. Nee, niet als ze het niet met ze eens is. Ze moet haar onderdanige plek kennen. Ze kan het natuurlijk niet weten, wat haar boven het hoofd hangt.

Al die rechtvaardige, rechtschapen mannen, die de held uithangen over de rug van de vrouwen…Maar ze wel een dreun uitdelen als het moet. Of bedreigen of monddood proberen te maken…

Nee mannen, niet over mijn rug!

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

  1. Het is inderdaad een bijzonder fenomeen dat men onder het roepen van ‘en onze veiligheid dan?’ zelf de straat onveilig maakt voor medebewoners. Begint de onveiligheid bij de eventuele komst van asielzoekers in eigen kring?

    Ik heb er ook met verbazing naar zitten kijken.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: