De weg terug van alcoholisme: Zo blij dat ik haar weer heb! Moos, mijn dochter

1

vader-dochter

30 december 1996

‘s ochtends naar het ziekenhuis want de bevalling zou ingeleid worden. Na wat onderzoeken werden we naar huis gestuurd met de boodschap, komt u morgen terug dan wordt uw kind geboren. Mijn eerste gedachte was…kut oudejaarsdag wat een waardeloze dag om jarig te zijn…. Maar goed sommige dingen heb je niet in de hand. Thuis gekomen niets aan de hand en we belden de vroed even. Tijdens het gesprek braken de vliezen en vroed was in no time bij ons. Daarna ging het snel…. direct terug naar het ziekenhuis en anderhalf uur later was ze er…Moosje.

Man, wat was ik trots, een dochter!! Natuurlijk gelijk wereldkundig gemaakt via de telefoon, die toen nog werd gebruikt om te bellen. Opa’s en oma’s blij, voor alle vier het eerste kleinkind. Voor mij het eerste en laatste kind. Ik had allang besloten me te laten steriliseren na de geboorte. De reden hiervan komt later terug.

Na een paar uur mochten we naar huis, toch wel raar om met zo’n klein hoopje mens thuis te komen, eerste flesje te geven, luiers verschonen, in bad doen alles…. Ik vond het allemaal prachtig.

Een paar jaar later gingen we ‘s zomers samen fietsen, Moos achterop de wereld in zich opnemend, papa trappend met 1 doel, de kroeg. Moos vond het wel gezellig, een kleine krullenbol, kreeg aandacht, ijsjes en praatte voor 10. Gezellig hé papa. Als we thuis kwamen vertelde ze alles in geuren en kleuren. Ze moest eens weten.

Ze vertelde me laatst dat ze nooit iets gemerkt had totdat ik na een periode van niet drinken weer begon. Dit kwam door de geur. De geur van alcohol om mij heen was normaal voor haar tot ik stopte met drinken en weer “normaal” rook. Toen ik weer begon kwam de geur uit haar verleden terug en wist ze alweer genoeg.

Ondanks alle pijn die ik haar heb gedaan, de teleurstellingen die ik haar heb gegeven, is ze altijd bij me gebleven. Ik ben zo trots op haar. Atheneum gaat goed, plannen voor studie zijn er volop. Ik zat me vaak af te vragen wat dat allemaal met haar gedaan moet hebben en het antwoord kreeg ik een paar maand geleden. Moos gaat wekelijks naar een psycholoog om over deze periode te praten en vroeg me een keer mee te gaan.

Bij de psycholoog pakte ze een gesloten envelop uit haar tas, een brief. Een brief aan mij. De psycholoog vroeg of ze hem voor wilde lezen. Wat daar in stond sneed dwars door mijn hart. Ik heb tranen van schaamte gehuild en ook van verdriet. Hoe was het mogelijk dat deze meid van 16 haar vader al die tijd in ere had gehouden. De mooiste woorden waren de laatste…Pap, ik hou van je!

Deze brief heb ik meegenomen naar huis en nooit meer gelezen. De eerste keer dat Moos bij mij in mijn nieuwe huis kwam hebben we de brief gepakt en zonder te lezen verbrand. Een nieuwe start ook voor ons! Geen start om verloren tijd in te halen maar gewoon een nieuwe start. Ik heb mijn dochter terug en zij haar vader, ik durf te zeggen, Nu een ECHTE vader.

Vanmiddag komt ze weer, mijn weekend kan niet meer stuk!!

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: