De vrije tijd therapeut

1

image

Ik las enige tijd geleden een artikel, bestemd voor mijn opleiding en dat heette:  ‘Als de chirurg thuis in zijn eigen vingers snijdt.’

Het ging over de lotgevallen van hulpverleners, die naast het werk óók in hun vrije tijd veelvuldig doorgaan met het zorg verlenen. Gevraagd en ongevraagd. Ook wordt in dit artikel beschreven hoe het hulpverlenen een wissel kan trekken op de privé situatie en in relatie tot partners en vrienden. Het vergt emotie, uithouding en geduld, dat, eenmaal thuis, het gewoon op kan zijn!

En ik herken dit.

Zo fietste ik jaren geleden vaak mee met de fietsclub. Lange ritten van 100 tot 150 kilometer. Voor mij een goede manier om mijn hoofd leeg te maken. Maar, er werd altijd veel gepraat, gebabbeld over werk, kleinkinderen. Dat gaat nog. Ik heb het echter vaak meegemaakt, dat op het moment dat er bekend werd, dat ik in de hulpverlening ( of zorg ) werkte, ik 150 kilometer lang het hele proces van echtscheidingen, opgenomen familieleden, overleden naasten en wat dies meer zij, voorgeschoteld kreeg.

Ik neem het deze mensen niet kwalijk, ik neem het mezelf kwalijk. Nooit heb ik durven zeggen, dat ik na 40 uur per week luisteren, omgaan met agressie, geduldig wachten op een antwoord, constant mensen motiveren om iets van het leven te maken, gewoon geen zin had om mijn vrije tijd op te doen slokken, door nog meer ellende aan te moeten horen.

En braaf dat ik was, bleef ik uitleggen wat het verschil was tussen verstandelijk beperkten en psychiatrische cliënten. Ik vond namelijk, dat ik verplicht was om mensen het juiste beeld te geven.

En voordat ik het in de gaten had, begon ik te balen van feestjes en bezoekjes van mensen die altijd wat te klagen hebben. Zo werden mijn gesprekjes bij de kapper steeds korter, ging ik alleen nog maar in mijn eentje sporten en zag ik er tegenop om nog op visite te gaan.

Ik heb alle energie nodig om in míjn eigen tijd de accu op te laden. En tevens vind ik het heel erg, dat ik moet constateren dat ik soms mensen uit de weg ga. De chirurg snijdt thuis in eigen vingers, deze verpleegkundige mijdt…

Ik vermoed, dat vele hulpverleners dit herkennen. Ik ben natuurlijk benieuwd naar reacties!

 

Iedere vergelijking met bestaande personen, berust op louter toeval.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

1 reactie

  1. Elke medaille heeft twee kanten. Er zijn ook (te veel) mensen die het heerlijk vinden om over hun beroep te praten. Dankzij een boekdrukkende buurman kan ik ongezien zijn hele machine tot het laatste schroefje toe, uit en in elkaar zetten. Dankzij een bouwvakkende kennis weet ik hoeveel en welke stenen er in de zijgevel van het nieuwe stadhuis zitten. Van mij weten ze dat ik een handige harry ben dus alle losse beugeltjes, slecht sluitende deuren, niet lopende klokken of stompe scharen komen aan mij voorbij. Gelukkig ben ik ook handig (geworden) in het switchen van het onderwerp. Kan jij toch ook doen? Of gewoon zeggen dat je over alles wil praten maar niet over je werk en dan vraag je, om ze op weg te helpen, maar of het gras in hun tuin ook zo vreselijk groen is. Moeten ze soms over nadenken maar het werkt wel.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: