De valkuil van het verlangen

0

Ga maar na: wanneer je iets zo hard wilt laten vallen dat het breekt, moet je het eerst zo hoog mogelijk optillen.

Het ontbrak me aan niets, in de jaren van het getrouwd zijn met een lieve man, het krijgen van twee geweldige kinderen, het wonen in een beschermde omgeving en het hebben van meer dan genoeg geld voor de fijne zaken in het leven. Maar als je nagaat dat ik ten huwelijk werd gevraagd met de woorden: ‘Hier heb je een ring en nu ga ik even de hond uitlaten’, zou misschien de gedachte kunnen opkomen dat romantiek niet bepaald de hoofdrol speelde in mijn leven. En dat werd mijn valkuil. De krater waar ik inviel, moeizaam uitklauterde om vervolgens de berg die daarnaast staat te moeten bedwingen, elke dag weer.

Want daar popte hij  ineens op, die man. Die man die op onnavolgbaar slimme wijze de weg naar mijn hart wist te vinden en zich comfortabel nestelde in mijn leven. Slim ja, uitgekookt zelfs. Eerst iemand laten praten en praten en vervolgens al die zwakke punten die je opbiechtte als giftige pijlen afschieten op je smachtende ziel. In de eerste drie weken was alles, maar dan ook alles het toppunt van herkenning. De manier waarop hij midden in een restaurant met zijn vinger kon wenken om me vervolgens mee te tronen voor een opwindend momentje, zo sexy! Die ogen toen hij me vertelde dat hij de huur van zijn aanleunwoning had opgezegd omdat hij alleen nog maar bij mij wilde zijn, zo lief! De dooddoener ‘Ik ben zo bang dat jij eerder doodgaat dan ik’, zo romantisch!

En toen: de lange tanden waarmee hij mijn zorgvuldig bereide eerste etentje proefde. Mijn ontdekking dat hij alleen maar opgewonden werd van smachtende Russische dames op internet. De wijze waarop hij alles, maar dan ook alles waarvan ik dacht dat ik er best goed in was uitrafelde en afkamde. En vooral: de leugens die hij opdiste en die ik zo graag wilde geloven. Zo graag. Zo zonder mijn intuïtie te gebruiken, die er natuurlijk best wel was maar die ik hardhandig het zwijgen oplegde. Want hij was mijn man, mijn liefde, mijn held. Samen konden we de wereld aan. Die domme wereld met al die domme mensjes er in. Die kleinzielige geesten waar hij met al zijn intelligentie, scherpzinnige humor en verbluffende looks ver boven stond. In werkelijkheid had hij de lagere school met moeite afgerond, lachen kon hij alleen om zijn eigen grappen en was hij hard toe aan een kunstgebit.

Einstein heeft waanzin ooit beschreven als steeds hetzelfde doen en elke keer een ander resultaat verwachten. Toch ben ik na die keer nog een paar maal in dezelfde valkuil gevallen. En er moeizaam uitgeklommen. Het is te makkelijk om te zeggen dat ik verliefd word op de gedoodverfde foute man. Maar ik blijf hopen dat er ergens een meneer rondloopt die net zo debiel en lief is als ik. En lekker natuurlijk, dat ook.

Ingeborg Baumann

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: