De lotgevallen van lesbische buurvrouwen en hun buurkinderen

3

Hoe gaan kinderen om met afwijkende gezinnen.

 

Sorry, een andere titel kon ik niet bedenken. Het gaat hier over. Wat krijgen kinderen mee van onze ( lees : ouderlijke en maatschappelijke ) vooroordelen? Zijn wij, als ouderen degene die kinderen volstoppen met slaafse Zwarte Pieten, imiteren kinderen papa op het voetbal veld als ze zeggen ‘ vieze homo?’

 

Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat de eerste 4 jaar onschuldig zijn. En daarna?

 

Deze voorbeelden zijn echt gebeurd, ik heb het allemaal mee mogen maken, met mijn lieftallige buurkindertjes.

Ik woon al lange tijd samen met mijn partner, yep, ook een vrouw. Toen wij het huis kochten was ik vreselijk bang wie wij als buren zouden treffen. Ik had zogezegd geen zin in rotte eieren tegen de ramen. ( en ja, dat gebeurt…)

Dat viel gelukkig mee. We hadden leuke, vlotte jongelui, die het geen fuck uitmaakten.

Ik had er geen rekening mee gehouden dat deze jongelui weldra jonge kindertjes zouden maken. En dat zou, zo dacht ik, weer andere koek worden. Wie weet kwamen die eieren toch nog.

 

Het begon met Bjorn.

Bjorn was ons eerste buurjongetje en kwam al vrij snel met zijn blonde koppie al klauterend boven de schutting uit: “Ik wil bij loelie!!” ( ondertiteling ‘ik wil bij jullie’).

En dat was gezellig. We lazen hem voor uit de National Geographic ( je moet toch wat), en hielden zijn broekje vast als hij salamanders zocht in de vijver. Ik was buurvrouw Emmy en Mar was buurvrouw Marja.

Hij kwam in huis, had waarschijnlijk al heel vaak ons tweepersoonsbed zien staan, maar nee, vragen kwamen er niet.

 

Tot hij naar school ging. En ging spelen bij vriendjes en vriendinnetjes.

Ineens twijfelde hij aan de sekse identiteit van mij. Of ik echt wel een meisje was. Was ik niet toch een mannetje en dat ik dat zelf niet wist misschien?

Maar het hoogtepunt was toch wel het feit, dat ineens het tweepersoonsbed niet meer klopte. Of we er samen in sliepen?

Ja.

Dat kan niet, jullie zijn meisjes!

 

De tweede buurjongen was Sam.

Sam was,  hoe klein hij ook nog was,  een slimmerik. Wat introvert, zat regelmatig diep fronsend zijn omgeving te peilen.

Ook Sam kwam graag bij ons over de vloer. Hij vond het heerlijk om op de bank te hangen en moeilijke spelletjes te doen op de DS. ( tja, je moet toch wat..)

Vragen kwamen er niet.

Tot hij naar school ging.

 

Op een middag toen ik met Sam aan tafel weer eens zat te waterverven, legde hij zijn penseeltje neer, keek me indringend aan en zei “Buurvrouw Emmy, jij bent frisbie hé? ”

Ik kwam er niet aan toe om het uit te leggen, want vervolgens vroeg hij me wat een ‘ loser ‘ was.

Ik ben er nooit achter gekomen of die twee woorden ooit in één zin zijn gebruikt.

Deze twee zijn groot geworden en gelukkig heb ik nooit enig veroordelend woord horen gebruiken.

Geen rotte eieren dus.

 

De volgende buurjongen was Nicky. Een lekker blond jochie, met een wat hoog stemmetje.

Nicky stelde ook geen vragen. Weer werden wij buurvrouw Emmy en Marja. Hij haalde ons vaak door elkaar, dus wij reageerde op allebei.

Tot hij naar school ging.

 

Vragen kwamen er niet.

Maar op een middag zag hij ons aankomen, deed zijn hand nonchalant omhoog en zei ” dag, buurvrouwtjes!”.

Die avond belde we aan bij zijn vader en moeder. ‘ We moeten eens ernstig praten over jullie zoontje’ .

 

Nee, …die laatste zin heb ik wel gelogen.

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

3 reacties

  1. Hallo Kris en partner( naam even vergeten) De titel deed mij fronsen, maar de rest is soms om te lachen en soms om te huilen. Dacht dat de ‘homohaat’, bij vrouwen minder was over het algemeen dan. Nu valt dat in jullie geval ook wel mee in ieder geval in dit verhaal. Heb in mijn buurt zowel een mannelijk als vrouwelijk stel wonen. Geen enkel probleem,althans niet zichtbaar en hoorbaar. Vind dat de opvoeding van kinderen deze onderwerpen moet bevatten,zodat kinderen het normaal vinden. Niets menselijke is mij vreemd en ik heb dat ook mijn kinderen mee gegeven. Belangrijkste moet altijd zijn” als je maar gelukkig bent”. Mijn dochter ging met het busje naar school,toentertijd ook iets abnormaal,blijkbaar. Kreeg dat ook terug van de kinderen die hier over de vloer kwamen. Sprak met ze. Maakte het normaal,zover ik kon,zowel voor de kinderen als voor mijn dochter. Och en zo zijn er helaas meer vooroordelen. Ik doe mijn best ieder in zijn waarde te laten,kost niet zoveel moeite in mijn geval. De wereld zou er een stuk mooier uitzien als veel meer mensen dat zouden doen!
    En die laatste zin, wat maakt het uit,tenzij je er last van hebt,of je wat bereikt is ten tweede. Wens jullie veel geluk?

  2. Rolande De Bruyn on

    Ach wat , homo , lesbie of hetero we zijn toch allemaal mensen,maakt toch niets uit .
    Wie er moeite mee heeft?……Zij die mensen in hokjes plaatsen, mensen horen niet in hokjes, mensen horen samen.
    Men wordt verliefd op een persoon , niet op een man of vrouw…. zo denk ik erover….))))

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: