De dood van een vriend: Noa, kleine stille hond

3

IMG_0021Ik moest maar over Noa schrijven. Ineens is ze weg. Ligt ze hier ijselijk stil “opgebaard” op m’n sofa. Waarop ze eerder de zon zocht, wanneer die daar de kamer indraaide Ze hield van de zon.

Haar hartklep lekte. Dat openbaarde zich echt heel ineens, bij een relatief jonge hond. Acht nog maar. Met pilletjes, die ik in smeerworst verstopte, bleef ze een levendige kleuter om me heen. Iedere morgen en avond “bonbons” toegestopt krijgen, vond ze geen verkeerd regime. Ze was onmiddellijk alert wanneer ze de pillen in de doosjes hoorde rammelen.

Soms verslechterde haar toestand in uren, liepen haar longetjes vol, en restte er een hoestend benauwd hondje. Ik vloog dan met honderd kilometer per uur door Den Haag om haar verdrinkingsdood voor te zijn, haar met een injectie extra te laten draineren.

En dan was het leven weer goed, vitaal, vrolijk. Op de rand van de bank blaffen naar de honden beneden, die in “haar” plantsoen rondliepen. Me dagelijks verleiden om met haar en haar fetisj, tennisbal, te spelen. Met haar neus in de wind en de zon rennend door het bos, Marlot, en over het strand. Nu en dan keek ze uit de verte om, om te zien of ik er nog was.

Deze keer was ik te laat. Ze hoestte al midden in de nacht, van het een op het andere moment. En ik sla mezelf nog voor m’n hoofd dat ik niet met haar naar een noodarts ben gevlogen. Honderd kilometer per uur, door een nachtelijke stad.

Die zinloze, vervelend schrijnende spijt. Een extra “bonbon” plaspil was niet genoeg. Ik werd eigenaardig vroeg wakker. Zag in een flits dat ze niet in haar “bed” lag, op de bank in de slaapkamer. Een matineus sigaretje rokend zocht ik haar in de kamer, op haar favoriete plekken.

Ook op roepen reageerde geen Noa. Zoals altijd, altijd wel! Met een verwezen slaaphoofd dacht ik “een inbreker neemt toch geen hond mee??”

Ik vond haar, liggend op zwarte tassen en schoenen -haar zwarte ruggetje viel in het niet- achter het bankje in de hal. Toen ik haar aaide voelde ik dat ze koud was en bewegingloos. En toen ik haar optilde voelde ik dat ze maar heel kort dood was. Een soepel lijfje had ze nog, dat ik nog in m’n armen kon sluiten.

Verbijsterd heb ik naast haar op de bank gedrapeerde lichaampje gezeten. Langzaam werd het licht…..

En toen kwam de stilte, de ontzagwekkende stilte die er is na de dood van een geliefd mens of een geliefd dier, een geliefde Noa.

Ik kreeg haar ruim zes jaar geleden, eigenlijk in m’n maag gesplitst, van een vriendin. Die haar leven drastisch omgooide en geen ruimte, en tijd meer had. Ze vroeg of ik tijdens vakantie een logee kon velen. En voorzag me ten behoeve van het logeerpartijtje, direct van hondenpaspoort, bench en ander toebehoren. De boodschap was helder en brutaal.Waar ik na een dag geen moeite meer mee had; Noa had al definitief m’n hart veroverd.

Relatie opbouw volgde. Ik hoor wel vrouwen zichzelf de mamma van hun hond noemen. Als er al zo’n relatie was dan was ik de oma. Ik had een kleuter in m’n huis. Met speeltjes waarover ik struikelde. Die met me wilde spelen op lastige tijdstippen. En ik had de coulance ontwikkeld die oma’s hebben, zoals ook het oog voor detail, het met genoegen en ontroering naar de kleine dingen van de kleuter kunnen kijken.

Hoe ze plukjes uit haar tennisbal trok, en de bal daaraan omhoog wierp. Hoe ze me aankeek als ze wilde spelen. Hoe ze als ik reageerde met “kom”, wat dan betekende “breng je fetisj” ,eerst haar natte neus in m’n hand drukte. En daarna de bal met beleid in die hand legde. Soms, als ik niet reageerde duwde ze de bal tegen de punt van m’n schoen.

En als het echt tijd werd voor andere dingen, en ik zei “nu zelf spelen meis” , keek ze intens bedroefd, en droop met neerhangende schouders af. Hoe ze als volwaardig tafelgenoot aanzat op haar eigen stoel, en het kroeg- of restaurantgebeuren oplettend monsterde. En -ze had haar uiterlijk mee- altijd weer flirtations van serveerders en serveersters met zichtbaar genoegen onderging.

Ze rook met neusje omhoog wat de pot schafte, waarop ze keurig wachtte. Dat laatste hapje van oma Roos Samen eten.

God, wat zal ik haar gruwelijk missen! Ze is (nog steeds) een van de mooiste cadeautjes die ik heb gekregen, ooit. Nu geeft ze me nog iets extra. Het besef van de noodzaak prioriteiten te kiezen. Een uitputtende jacht op het grote, ambitie, of waardering en aandacht voor het kleine Dat misschien wel groter is dan dat “grote”, en zomaar voorbij kan slippen als te weinig opgemerkte vanzelfsprekendheid, in die rare jacht.

Zomaar voorbij kan zijn.

Dat krijg je, dat soort curieuze gedachtes, als mevrouw op oma-leeftijd.

Kleine hond. Neuzemien noemde ik haar de laatste tijd, omdat ze een steeds witter neusje kreeg Ze was meer dan bereid samen met me van veel, nog meer, leuk leven te genieten.

Roos Schippers

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

3 reacties

  1. Rolande De Bruyn on

    Afscheid nemen doet pijn zelf van een huisdier , ze zijn, als je hart op de juiste plaats zit net kinderen van je……Heb reeds veel malen moeten afscheid nemen en er wachten me nog een paar keer , die pijn en tranen,, je wordt het niet gewoon, maar steeds weer kan ik me troosten met de herinneringen en een warm gevoel dat ze achterlaten…Dus ik wens je sterkte en moed …..

  2. Zeker is het een super trouwe vriend voor het leven. Ik bracht er ook al meerdere weg,ook katten,hamsters konijnen en ratten. Deed altijd pijn,maar ik had het voor geen houd willen missen. Zou het raar vinden als je er geen verdriet van zou hebben,al was het maar een rat,zoals sommige mensen dan kunnen zeggen. Wens je sterkte met dit verlies.

  3. Hoi Roos. Misschien wil je dit stukje of iets anders nog wel kwijt op dierbaardier.nl. Die site ben ik begonnen voor herinneringen aan overleden (huis)dieren, van welke soort dan ook. Je kunt zelf geen link in de tekst plaatsen naar je eigen website of dit stukje, maar dat wil ik dan wel voor je doen.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: