Breekpunt

0

Het is dat moment waarvan je denkt, daar kom ik nooit. Dat overkomt mij niet. En je ziet het niet aankomen.

Maar toen ik gisteren op een terras in de Efteling zat, nadat ik de zoveelste mogelijke crisis zonder kleerscheuren succesvol had afgewend, en de tranen zonder permissie stil over mijn wangen liepen, wist ik dat ik het bereikt had: Mijn breekpunt.

Terwijl mijn zoon zoet zat te eten, zat ik te huilen. Te moe om nog eten te bestellen binnen. Te moe om daar boos of chagrijnig over te zijn. Gewoon te moe. Ik kon niet meer.

En ik kan een dag later nog steeds niet. Ik ben op. Vooral het constant in gevecht zijn met de dwanghandelingen van mijn zoon breekt me op. Het lijkt momenteel wel alsof het nooit stopt. De dwanghandelingen worden de hele dag uitgevoerd en als ze doorbroken worden ontstaat er ontzettende frustratie met keihard gegil. De hele dag ben ik als een koorddanser aan het balanceren tussen het welzijn van mijn zoon, zijn onophoudelijke dwang en de rest van de wereld die meestal niet vol van begrip is.

Ik ben niet een moeder die graag klaagt over mijn zware leven met autisme. Ik ben ook geen autimoeder die zwelgt in de aandacht die ik krijg door de stoornis van mijn kind. Maar ook voor mij is het eens in de zoveel tijd gewoon zwaar en moeilijk en hoop ik op een godswonder dat hij ineens miraculeus van zijn autisme geneest. Wat natuurlijk niet gaat gebeuren. Het is gewoon levenslang doormodderen en hopen dat bepaalde gedragingen zoals dwanghandelingen minder of beheersbaar worden. En ik doe dat met liefde, maar nu ben ik gewoon even op. En ik heb moeite om mezelf te herpakken.

Tot deze zomer was mijn paard een uitlaatklep. Maar die heb ik deze zomer in moeten laten slapen.
En ook al ben ik wel weer voorzichtig begonnen met het rijden van andere paarden, die zijn mijn meisje niet. En het levert me nu eerder meer werk en stress op dan ontspanning.

Een aantal jaar geleden was Twitter nog een uitlaatklep. Maar dat gaat nu alleen nog maar over hoe erg iedereen lijdt onder de opkomende islam of het altijd aanwezige racisme, dat zelfs in de chocolaatjes van AH terug te vinden is. Oh, en over mensen die om wat voor reden dan ook stoppen met Twitter en hoe zwaar deze mensen daaronder wel niet lijden, dat ze een week of twee niet Twitteren. Of hoe men constant de politie belast met allerlei onzin aangiftes omdat men wel wil schelden, maar niet uitgescholden wil worden.

Weet je wat ik daar van vind? Ik vind het stom gezeik.

Ik heb van veel dingen last, maar niet van het feit dat mijn altijd vriendelijke buren moslims zijn.
Ik word dagelijks aangekeken alsof ik van een andere planeet kom als ik met mijn zoon over straat loop. En mij zoon wordt liefkozend gediscrimineerd, omdat hem dingen worden toegeschreven die hij niet heeft of omdat er dingen van hem verwacht worden die hij niet kan. Wij worden dagelijks als storend ervaren en onvolmaaktheid die men eigenlijk niet wil zien. De enige reden dat vrijwel niemand er iets van zegt is omdat ze weten dat het onbeleefd is en dat er op mijn voorhoofd staat dat je een impromptu college kan krijgen als je dat wel doet. We worden dagelijks door kinderen nagekeken en achter ons rug uitgescholden.

En dan open je Twitter en het enige wat je leest is waardeloos gezeik van een matige sensatiejournalist of een zeikerige columnist die gevlucht is uit Iran maar een ander dat niet gunt? Want die lijden zo onder de islam. Ze vreten er gotver goed van!
Of van een kleurrijk activist die niet achter in de bus wil zitten. En hoe een politiek fossiel, lekker puh, wel racistische chocolaatjes van de bakker eet.
En hoe vreselijk het is als er een straatnaam veranderd wordt van een mannennaam naar een vrouwennaam, want daar wordt mannelijk Nederland door in het kruis getast.
Of een of andere oelewapper die zich om wat voor een reden dan ook aangetast voelt in zijn onmetelijke vrijheid.

HET IS ALLEMAAL GEZEIK!!!!!!!

(zo dat is eruit)

Met diezelfde reden kan ik ook niet meer naar de televisie kijken. Met name die reality-programma’s met mensen die problemen zelf opzoeken door in een krot te gaan wonen. Die relatieproblemen gaan oplossen voor het grote publiek en dan denken dat dat werkt. Die gaan daten met een varkensboer, maar stront vies vinden en daar heel hard van moeten huilen et cetera et cetera.

En daarom stop ik er voorlopig maar even mee. Want het kost meer energie als dat het oplevert. En als ik blijf ga ik dingen zeggen waar ik spijt en ruzie van krijg.

 

Ik heb mijn breekpunt dus bereikt en ik weet het nu even niet meer. Ik heb genoeg te doen: een studie, een huis, een kind. Bezig blijven doe ik toch wel. Maar het lijntje is nu wel stuk. Dus maar op zoek naar een nieuwe, want stoppen is geen optie. Dan maar even wat minder gelukkig.

 

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: