ADHD: van ontkennen gaat het echt niet weg

3
afbeelding uit campagne 'own your ADHD'

afbeelding uit campagne ‘own your ADHD’

Eens in de zoveel tijd duikt er weer iemand op die beweert dat ADHD niet bestaat. Het zou een mode-hype zijn. Het ontspoorde gedrag van kinderen zou liggen aan verkeerd voedsel, te veel tv en computer, de nieuwe maatschappij en vooral verkeerde opvoeding.

De diagnose ADHD zou alleen maar gesteld worden om zoveel mogelijk medicijnen te verkopen. Door die medicijnen zouden kinderen bovendien allemaal gedrogeerde zombies worden en dat is weer makkelijk voor de leraren op school.

Vaak hebben de personen die ADHD ontkennen ook nog ‘de oplossing’ voor al deze problemen paraat, een eliminatiedieet, een kruiden- of meditatie therapie of een opvoedkundig programma.

Ik word altijd enorm giftig van dit soort stellingen en vooroordelen. Ze zeggen namelijk voor mij dat ik geen bestaansrecht heb. Ze ontkennen mij als persoon die door ADHD grote problemen in het dagelijks functioneren ervaart. En ik heb al die diëten, therapieën en programma’s al geprobeerd, geloof me.

Meestal ben ik dan ook meteen geneigd om de heren en dames experts te vragen of ze willen uitleggen wat ik dan mankeer, terwijl ik stuk voor stuk elk van de bovengenoemde argumenten van tafel veeg. Ik zal dat nu echter niet doen. Ik wil nu gewoon vertellen wat ik van de diagnosestelling en behandeling van ADHD vind.

Feit is dat ADHD bestaat. Het is geen kinderziekte of levensfase en je groeit er ook niet overheen. Je leert er hooguit mee omgaan, maar de blauwdruk van je hersenen kun je niet zomaar veranderen.

Het is wel opvallend dat er inmiddels wel erg veel kinderen de diagnose ADHD krijgen. In sommige gevallen wordt de diagnose ook wel erg snel gesteld.

Het is ook nog eens zo dat elke arts, dus ook de huisarts en de uroloog, de diagnose mag stellen en medicijnen als methylfenidaat (Ritalin) en dexamfetamine mag voorschrijven. En dat vind ik heel vreemd en bovendien verkeerd.

ADHD is namelijk een psychiatrische diagnose. Het valt dus onder het specifieke vakgebied van de psychiater of kinderpsychiater. Mijn mening is dat een huisarts bij het vermoeden van ADHD moet verwijzen en niet zelf moet gaan zitten dokteren.

Verder zijn er hele uitgebreide onderzoeken om ADHD vast te stellen en ook ander aandoeningen of problemen uit te sluiten, maar die worden lang niet in alle gevallen allemaal gedaan. Er is geen standaard landelijk protocol. Ook dat vind ik erg zorgelijk bij een diagnose die zo levensbepalend is.

Dan is er nog het voorschrijven van methylfenidaat en soortgelijke medicatie. Ten eerst zijn deze medicijnen opiaten. Ze beïnvloeden de hersenen op soortgelijke wijze als cocaïne en ze zijn ook net zo verslavend. Dit wetende vind ik het werkelijk verbazingwekkend dat zowel artsen als ouders deze medicijnen zonder blikken of blozen aan hun kinderen toedienen.

Er valt in veel gevallen namelijk prima te leven met ADHD zonder medicijnen. Je kunt je leven zo inrichten dat het functioneren makkelijker wordt.

Met een duidelijke dagstructuur, kleinere klassen op school en opdrachten niet groter maken dan de aandachtsspanne is, kom je een heel eind. Kinderen leren een ding tegelijk te doen en een agenda bij te houden, doet ook wonderen.

Verder is het besef dat je ADHD hebt en het daarmee leren omgaan ook heel belangrijk. Als ik in mijn kindertijd geweten had dat ik ADHD had, had ik mezelf waarschijnlijk niet zo veel verwijten gemaakt. En nu ik weet dat ik ADHD heb, richt ik mijn leven er op in en kan ik veel beter zonder schuldgevoel mijn grenzen aangeven.

Medicijnen kunnen ondersteunend werken, maar zijn geen ultieme zaligmakende oplossing. Medicijnen hebben vaak grote invloed op de hersenen en vaak hebben ze ook nog veel bijwerkingen. Medicijnen als methylfenidaat zouden mijns inziens dus bij behandeling van ADHD niet de eerste keuze moeten zijn.

Sommige mensen met ADHD kunnen zonder medicijnen echt niet functioneren, die zijn dan tot een leven lang met medicijnen veroordeeld. Deze groep mensen redt het vaak ook niet op enkel medicijnen. Die hebben ook een aangepaste structuur en behandeling nodig en dat ook levenslang. Dat is dus niet op te lossen met een nieuw onderwijssysteem of een dieet.

ADHD bestaat dus, maar de diagnostisering en de behandeling laat hier en daar te wensen over. Er zou een landelijk protocol moeten komen voor het diagnostiseren van ADHD, zodat de kans op foute diagnoses verkleind wordt. Ook zouden de gedragstherapieën en educatie over ADHD veel meer moeten worden ingezet bij de behandeling als alternatief voor medicatie.

Verder moet het onderwijssysteem in het algemeen grondig aangepast kunnen worden. Kleinere klassen bijvoorbeeld en duidelijk lesmateriaal met een begin en een einde. Dat is voor alle kinderen goed. Ik denk dat door goed overzichtelijk onderwijs met veel aandacht heel veel problemen op scholen op te lossen zijn.

Bij dezen wil ik dan ook de mensen die menen dat ze de problemen  van die kinderen met ADHD kunnen oplossen, uitnodigen om zich in te zetten de behandeling te verbeteren zonder de diagnose te ontkennen. Want ze hebben ADHD en ze zijn nou eenmaal zo. En van ontkennen gaat ADHD echt niet weg.

Groet Kris,

Beroeps-ADHD-er

 

 

 

Bronnen:

Heeft mijn kind ADHD

Wiki, ADHD

Steunpunt ADHD

 

 

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

3 reacties

  1. Heel goed stuk weer, van ontkennen gaat het niet weg, van slaan of strenger opvoeden gaat het ook niet weg, zelfs met pillen gaat het niet weg, je verhelpt het tijdelijk, maar het gaat niet weg…

  2. Dit is een heel mooi en duidelijk stukje, Kris.
    Ik vind het ook ronduit belachelijk dat iedereen en niemand tegenwoordig de diagnose kan stellen, niet in de laatste plaats vanwege de medicatie. Tenslotte is Ritalin gewoon een drug, wij worden er rustig van maar een “normaal” iemand wordt er juist druk van.
    Overigens behoor ik tot de groep mensen die duidelijk laat zien dat je Ritalin prima kan gebruiken om jezelf een normale structuur aan te leren, en daarna prima zonder kunnen. Laat ik het anders zeggen: in het begin had ik heel veel baat erbij, werd ik er echt rustig van in mijn hoofd en kon ik eindelijk normaal nadenken, maar na een klein jaartje werd ik er juist onrustig van en had ik er juist baat bij om het af te bouwen en te stoppen. Ik had inmiddels genoeg structuur in mijn leven om zonder te kunnen en dat gaf mijn lichaam duidelijk aan. Nu functioneer ik uitstekend zonder, veel beter dan voor ik het ging gebruiken 🙂
    Maar dat geld niet voor iedereen natuurlijk, iedereen is anders en daarmee ook de manier van om leren gaan met zijn of haar eigen ADHD.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: