Aanspreekcultuur

5

feedback

Klinkt dat bekend in de oren ? Van nu af aan willen wij een aanspreek cultuur zijn. Feedback geven, elkaar aanspreken als het werk niet af is, slecht gedaan is (of misschien wel helemaal niet…) of anders zou hebben gekund.
Dat is moeilijke materie hé, boeken vol worden er over geschreven. Ik weet niet of, van hetgeen ik nu schrijf, er iets in boeken staat, maar ik put het liefst uit ervaring.
Feedback geven en aanspreken op gebeurt namelijk niet of verkeerd. En ik placht te weten waar dit aan ligt.
Heel eenvoudig, er zijn mensen die laten zich gewoonweg niet aanspreken, er zijn mensen die het regelrecht over de schouder gooien en er zijn mensen, die het niet verdienen om te worden aangesproken.

De eerste groep maakt het allemaal geen sodemieter uit. Ze gaan vrolijk naar huis, zien geen enkel probleem. Er is namelijk altijd wel een omstandigheid waarin ze gedwongen waren nét dat andere te doen, of er waren wel andere mensen in de buurt die het nog slechter deden. Je bereikt ze nooit en uiteindelijk worden ze ook niet meer aangesproken, immers… er verandert toch nooit iets.

De tweede groep lijkt zich wel aan te kunnen laten spreken, maar dit is slechts een façade. Ze knikken vol herkenning, zeggen dat het een goede leerschool is voor een volgende keer, maar menen hier niets van. In de tussentijd vinden ze je een lastig portret en proberen ze jou zo snel mogelijk zelf wat voor de voeten te gooien als ze de kans krijgen. Je laat het wel uit je hoofd om dit te blijven doen, dus, er verandert niets, ‘laat maar’.

De derde groep zijn de mensen, die worden aangesproken omdat de eerste twee groepen onbereikbaar worden.
Je kan zeggen dat deze groep de zondebokjes zijn. Harde werkers, die echt een reden hebben om van hun gebruikelijke steevaste werkpatroon af te wijken. Maar dat wil eigenlijk niemand meer horen. Het is de groep die zich super verantwoordelijk voelen voor alles en nog wat en na zo’n aanspreking of goedbedoelde feedback vervolgens weken wakker liggen. Altijd hebben ze het werk af, maar die ene keer… en dan gaan ze op het slachtblok.
Ze verdienen het niet, maar hoe vertel je ze dat ?

Vind jij deze site ook de moeite waard?

Klik dan op deze link naar PayPal.com om een contributie te doen.

Waarvoor onze dank!

5 reacties

  1. Ik houd ervan om mijn vraag zo te stellen dat ik bij mijn doel kom. Ook vind ik het fijn om te zeggen: “Ik vind je leuk” daar wordt soms al raar gereageerd .. en dat vind ik dan weer raar. Want ik wil dan echt niet meteen met je op vakantie of verkering, want dat heb ik al.

    Ik spreek mensen wel aan op hun gedrag als daar om gevraagd wordt en soms ook als het niet wordt gevraagd. Vragen ze om mijn mening, dan krijgen ze deze. Wel jammer dat er steeds minder om mijn mening wordt gevraagd 😉

    Duidelijkheid vragen en duidelijkheid krijgen is een lastig gegeven.

    Zit er nog één glas in de fles.. dan draalt iedereen om me heen sociaal doenerig; “neem jij maar” “nee, neem jij maar”

    Ik zal hem dan opdrinken, zoiets.

    Niet sociaal onhandig.. sociaal vaardig heet dat, toch?

    • Ik snap je, vragen ‘ hoe vind je mijn jurk’ en dan boos zijn als je zegt ‘oh, afschuwelijk’ ….

      • haha.. ja, dat kan ook anders natuurlijk Emmy!
        “goh, ben je er blij mee?”
        en dan het gereutel aanhoren.
        “hij staat je goed of die kleur staat je”

        Zo kan het ook, haha

  2. Ik heb zo’n vermoeden dat veel mensen de 3 categorieën gebruiken al naar gelang de situatie, ik kan me in elk geval situaties voorstellen waarin ik een keiharde 1 of 2 ben.

    • Ik vind het al knap dat er drie categorieën zijn opgesomd. Ik val per uur in een andere categorie, alhoewel dat is wat overdreven.. per persoon, per doel.. en zelden keihard. Wel stellig, zodat velen uit mijn buurt blijven met opmerkingen of vragen.. wel net zo rustig.

Leave A Reply

%d bloggers liken dit: